Een prachtige herinnering in de rugzak

Vooraf

In 2019 maakte ik met drie vrienden al een onvergetelijke reis naar het Zweedse Lapland en dat smaakte naar meer, veel meer!

Nieuwe plannen werden gesmeed en zweden stond voor 2020 nogmaals op de kaart. Twintig kilometer rivier voor ons zelf, een eigen lodge en een uitstap naar een zalmrivier om de hoek. Te mooi om waar te zijn. Alles was geboekt maar toen gooide het covid-19 virus roet in het eten. Weg vliegvis vakantie!

Maar het vliegvis bloed kruipt waar het niet gaan kan! We zagen het al een beetje aankomen maar deze nekslag was hard. Het vliegvis bloed kun je niet zomaar stoppen. Binnen ons gezelschap bevindt zich een reisleider. Je kent ze wel, ze hebben een neus voor mogelijkheden en vinden ieder kiertje op het internet opzoek naar nieuwe mogelijkheden. Ik beschrijf hem dan ook in dit verhaal als de reisleider. Al snel werden we binnen de groep gebombardeerd met nieuwe reis mogelijkheden. Steeds weer afwegen of het wel handig is op dit moment, wat zijn de risico’s? Komen we het land wel in, sterker nog komen we er wel weer op tijd uit.

En dan valt het idee IJsland op de digitale deurmat!

Filmpjes en informatie wisselen elkaar af en het enthousiasme wordt wakker geschud. Onze reisleider legt contact met een IJslandse organisatie die vliegvis reizen organiseert. En stap voor stap krijgt de reis steeds meer vorm. Geen gidsen, gewoon lekker afgezet worden op een prachtige plek waar we onze weg wel vinden.

Arnarvatnsheidi

Het is bijna onmogelijk om deze plaats een beetje vloeiend uit te spreken zonder het genot van een aantal borrels. Een IJslandse hoogvlakte met meerdere meren met in en uitstromen van rivieren. De vlucht wordt geboekt en verdere financiële verplichtingen worden voldaan.

Dichterbij…

Op zaterdag 8 augustus staat de reis gepland en deze komt steeds dichterbij, hoe gaat het met alle wereldweide covid-19 maatregelen. Kunnen we wel weg want het reizen begint steeds ingewikkelder te worden. De voorpret is anders omdat je niet met zekerheid weet of je wel op reis mag. Maar dan is toch die dag daar dat we alles inchecken op Schiphol en we plaats nemen in het vliegtuig van Icelandair.

De test!

Het meest vreemde is dat deze reis in zijn geheel afhangt van de covid-19 test welke een ieder verplicht is af te nemen als je voet op IJslandse bodem zet. Alle voorpret die we hadden kan zomaar in het water vallen als je een positieve uitslag krijgt. Na het afnemen van de test verblijven wij verplicht 24 uur in een hotel afwachtend op de uitslag. Hein zijn test werd afgenomen door de tweeling broer van Stanly Menzo. Met ferme handen en gedreven voorwaarts kracht wist hij het test stokje zo goed als te laten verdwijnen in de neus van Hein. Wij dachten bij het aanschouwen dat het stokje toch op een andere plek in het lichaam naar buiten zou kunnen komen. De uitdrukking op het gezicht van Hein is onvergetelijk. Met tranen in de ogen van de test en het lachen verlaten wij het vliegveld.

In de avond drinken we wat om de zenuwen te bedwingen. Bij het ontbijt heerst er een gespannen sfeer in afwachting van de uitslag. Mocht er iemand positief worden getest dan moet je twee weken in Quarantaine en is de vliegvis reis voorbij. We spreken met elkaar af dat iedereen die negatief getest wordt gewoon door gaat met het reisplan.

Vier keer piep.

Als we de laatste cracker weg malen klinken er bijna 4 piepjes gelijktijdig op onze telefoon. Er valt een kille stilte als de telefoon van tafel wordt genomen. Negatief zegt onze reisleider en gelukkig klinken er nog eens drie negatieve test uitslagen. En dat is het moment dat de vakantie echt begint! Wat een heerlijk gevoel en na een paar gepaste vreugde kreetjes bellen we Heimir onze chauffeur en vertellen het positieve nieuws. Een klein uurtje later staat er een 4 weel drive voor de deur. We pakken de tassen in en de reis naar de hoogvlakte begint nu echt!

Boodschappen.

Eerst nog even een stop bij de supermarkt als een geoliede machine sturen wij ons karretje langs de schappen. Het menu is bekend en zo ook de ingrediënten die stuk voor stuk het karretje in glijden. Niet veel later staan we weer buiten bij de auto en laden de boodschappen in. Nu op naar de werkelijke bestemming. Heimir vertelt onderweg over IJsland terwijl we na enige tijd Reykjavik passeren. Daarna wordt het landschap weider en ruiger en steeds minder bebouwd. We stoppen nog een keer en bekijken de kaart voordat we het asfalt inruilen voor de offroad weg bestaande uit lava en grond puin afgewisseld met verdwaalde stenen. Het landschap waar we doorheen rijden is onwerkelijk. Duizenden vierkante meters lavavelden van jarenlange erupties laten wij achter ons.

De bestemming.

Na ruim anderhalf uur rijden doorkruizen we een rivier waarbij de auto even zweeft in het water.

Niet veel later zijn we op de plek van bestemming, de hoogvlakte van Arnarvatnsheidi. Hier laden we de wagen uit en nemen we afscheid van onze chauffeur Heimir. Langzaam verdwijnt de wagen aan de horizon en dan staan we daar met elkaar ver afgelegen van de bewoonde wereld en aangewezen op elkaar en jezelf. Het is een heerlijk gevoel om hier te staan met een oneindige ruimte om je heen. Op de weg hier heen hebben we aardig wat regen gehad maar nu is het droog en zelfs de zon laat zich soms zien. Perfect weer om de tentjes op te zetten. Dat is dan ook het eerste wat we doen.

Alle spullen zitten veilig droog in onze tentjes en dan is het tijd voor het basis kamp. Een grote tarp beschermt ons tegen de weersomstandigheden en dient als keuken en ontspanningsgelegenheid. Na wat aanpassingen staat hij als een huis eigenlijk als een klein huisje.

Het eerste contact met het water.

Nu het basis kamp in orde is kunnen de hengels worden opgetuigd en de pakken worden aangedaan. We kiezen ervoor om eerst de rivier te bevissen die de verbinding maakt tussen twee rivieren. Nu is het niet zo dat je even naar de rivier wandelt, het landschap is hier ongerept en gaat van een stenen ondergrond over in grote bolders bedekt met mos afgewisseld met een sompige en soms moerasachtige ondergrond.

Daar tussen in soms verraderlijke gaten waar je gehele been in kan verdwijnen. Oplettendheid is hier dan ook op zijn plaats. De wandeling naar de rivier neemt ongeveer vijftien minuten in beslag. Met uitzicht op de gletsjer is dit geen straf. We vissen wat stroom opwaarts en al snel komen er prachtige bruine forellen boven water.

En het zijn hier allemaal wilde forellen, niets is hier uitgezet. Het is zalig om hier te slenteren langs de rivier en van poel naar poel de wandelen. Iedere poel levert wel een prachtige vis op. Dan weer even om een meer wandelen waar ook weer een deel van een rivier in stroomt. Deze plekken waar het water het meer in of uit stroomt zijn hot spots.

We weten allemaal een vis te vangen en na een paar uurtjes is het tijd om terug te keren naar het basis kamp voor een warme maaltijd. Het keuken personeel tovert een heerlijk kip kerrie op schoot, waarna de afwas ploeg alles weer spik en span maakt voor het ontbijt. Ook de avond brengt ons weer mooie vis momenten en tijdens een biertje en een glaasje whisky delen we onze ervaringen waarna we rozig en voldaan de tent in kruipen.

Ulfsvatn het grote Meer.

Onder het genot van eieren en spek maken we een nieuw plan voor vandaag. Het wordt het grote meer Ulfsvatn. Het stevige ontbijt wordt ingeruild voor een stevige wandeling naar het meer van zeker een half uur waarbij een moeras gebied nog een extra aanslag doet op de bovenbenen. Bij aankomst eerst maar even een slokje water. Water is hier genoeg en er stromen genoeg beekjes het meer in waar je zo uit kan drinken. Het meer is groot, enorm groot maar met de verkregen kaart weten we ongeveer waar we moeten zijn. Jaco (kok en reisleider) en Hans (lid van de afwasploeg) blijven op het punt waar we aan kwamen en Hein (lid van de afwasploeg) en ik (kok) besluiten om rechtsom het meer op onderzoek te gaan. Het is zoeken hoe we hier moeten vissen. De vertrouwde streamer levert geen vis op. De wind is straf en de het water is wat onstuimig. Toch zie ik een klein kringetje op het water en ik besluit een droog vliegje aan te knopen. Na een paar kleine aanvalletjes wordt deze plots zeer dapper van het water opervlakte genomen, ik zet de haak en na een dapper gevecht land ik een puntgave bruine forel. De eerste uit het meer.

Ik maak een klein vreugde dansje. Maar verdere aanbeten blijven uit en bij Hein staat de teller nog op nul. We struinen nog meer water af maar succes blijft uit en we besluiten terug te wandelen naar Jaco en Hans. Bij aankomst blijkt de teller bij Hans al in de dubbele cijfers te staan. Ook Jaco heeft al een stuk of zes vissen gevangen. Wij doen iets niet goed! Na het uitwisselen van de juiste vist methode en vliegen weten Hein en ik ook meer vissen te landen. Maar Hans is deze dag toch wel de meester vliegvisser. Hij weet naast al deze mooie bruine forellen ook een Char te vangen. Deze prachtig oranje gekleurde forel met witte vinnen is een plaatje om te zien.

Een stevige wandeling naar het meer Havadhavotn.

Samen met Jaco en Hein besluiten we een bezoek te brengen aan het meer Havadhavotn. Hans besluit niet mee te gaan aangezien de wandeling zeker anderhalf uur in beslag zal nemen. Het weer is prachtig en er is niet veel wind wat de kleine midges doen ontwaken. Met duizenden tegelijk komen ze op je warmte af welke voornamelijk het hoofd is wat niet bedekt is met kleding. Als kleine kamikaze piloten rammen ze op je gelaat, schieten in je ogen of neus. Het mee gebrachte insecten netje is lichtelijk claustrofobisch maar toch wel prettig.

De wandeling is prachtig en we volgen voor een groot deel een onverharde weg. Als het windje opsteekt zijn de midges weer vertrokken en kan het netje af. Wat is het hier gruwelijk mooi en ruim. We pauzeren even en nemen wat foto’s van de gletsjer die vandaag goed te zien is.

Het laatste stuk wandelen we weer door de ongerepte natuur waarna het meer opduikt. Het ziet er veel belovend uit. We binden allemaal iets anders aan de lijn om de kansen te vergroten. Maar na enige tijd hebben nog niets kunnen merken van leven. Het water is ook erg ondiep en zelfs waar het water het meer instroomt blijven aanbeten uit. We besluiten dan ook terug te wandelen naar het grote meer. We treffen Hans en die heeft weer mooie vangsten te melden waaronder wederom een Char.

Stroom afwaarts naar het meer Storalon.

De Litla is het riviertje achter ons basiskamp wat weer uitstroomt in het meer Storalo. We hebben de rivier stroomopwaarts gevist maar nog niet stroom afwaarts. Naarmate we de rivier volgen wordt hij steeds smaller en komen er steeds meer grote stenen in het water. Er vormen zich vele kleine poeltjes en Hein weet al snel zijn visje te vangen. Met nadruk op visje want het zijn geen grote vissen. Bij mij blijven de aanbeten uit tot ik wissel naar een klein streamertje van 3cm en dan is het raak. Bijna iedere worp staat voor een visje.

De omgeving is hier trouwens prachtig!

Aangekomen bij het meer worden de hengels aangepast om het diepere water te bevissen. Ik doe een poging om vanaf de kant iets het water in te lopen om te zien hoe snel het dieper wordt. Tot mijn verbazing kan ik zeker twintig meter het water in wandelen en moet ik stoppen omdat ik bijna vast zit in een laag slip welke de bodem bedekt. Geen ideale omstandigheid voor het vissen. We laten het meer voor wat het is en wandelen weer stroomopwaarts naar het basis kamp. Met ruim twintigduizend stappen smaakt de versnapering super. Na het eten besluit ik lekker te relaxen in het basis kamp terwijl andere hun geluk nog even beproeven in de avond. Wederom een geslaagde dag.

Wind.

Een windje is zalig om de midges te laten verdwijnen maar de afgelopen nacht had ik het gevoel dat mijn tent ook zou verdwijnen. De wind trok behoorlijk aan tot stormachtig. De nacht ging dan ook voorbij in blokjes slapen omdat het tentdoek flink aan het klapperen was. Ook in de ochtend is wind stormachtig. We komen er snel achter dat zowel het meer als de rivier bruin gekleurd is. De wind zorgt ervoor dat het sediment op de bodem wordt opgestuwd en dat het water verkleurd. Ik was bekend met het verkleuren van rivieren door regen maar dit was nieuw voor mij. Vanaf een hoger punt was te zien dat het grote meer ook nog blauwe stukken vertoonde naast de pindasoep gekleurde massa. Er moest gewoon iets meer gewandeld worden. Jaco en ik zetten onze zinnen op het meer Hans en Hein op die van de rivier. Na enig zoeken had ik mijn eerste aanbeet. Inmiddels hadden de ander vismaten eerder al een char weten te vangen maar mij was dit nog niet gelukt.

Na de eerste vis weer een vis maar weer een bruine forel. Ik weet deze middag tien prachtige vissen te vangen en allemaal bruine forellen en geen Char.

Ik ben natuurlijk niet teleurgesteld met deze vangst sterker nog als we terug komen bij het basiskamp blijken Hans en Hein nog geen vis te hebben gehaakt. Ook Jaco weet op het meer een aantal mooie bruine forellen te haken. We zetten nog een extra windscherm aan ons basiskamp en zetten alle scheerlijnen weer strak en plaatsen nog wat extra keien op de rand van de tarp. We zitten als een vorst uit de wind.

De afwaspoel.

Op de eerste dag nam ons afwas team de afwas mee naar de rivier, ze waste deze af in de poel die omgedoopt werd tot de afwas poel. Later namen we het water mee naar het basiskamp. In de afwas poel woonde een bruine forel die zich niet gemakkelijk liet vangen. Eerder werden meters lijn van mijn reel afgerukt waarna de haak los schoot. tweeëntwintigste honderd tippet materiaal werd met gemak gebroken. Er woonde hier een monster. Op deze laatste dag kan ik een bezoek brengen aan het meer om toch nog een char te vangen maar het stormt behoorlijk hard en aan het meer nog harder. Ik kies eervoor om de rivier te bezoeken en het monster van de afwaspoel te belagen. Ik neem geen risico en knoop dertighonderdste tippet aan met daaraan een grote zwarte streamer. Het water is bruin en stroomafwaarts gooien gaat eigenlijk niet door de storm die stroomopwaarts jaagt. Ik gooi kort onder mijn voeten en verleng de lijn om zo toch een aftand te kunnen bereiken. Na de vijfde drift volgt er bij het terug strippen een doffe klap en mijn hengel staat direct krom tot in het handvat. Inplaats van een run kiest de forel ervoor om diep te duiken en kopschuddend de ruggengraat van mijn hengel te testen. Adrenaline giert door me heen. Ik hoop zo dat ik dit monster vang of even zou mogen zien, alleen dat zou al genoeg zijn. Uiteindelijk komt hij omhoog omdat ik wat meer druk kan uitvoeren. En dan wordt het water doorbroken en komt er een duikboot omhoog. Mijn god wat een beest en wat is hij hoog. Ik kan hem gemakkelijk landen omdat het water overloopt in de kant. Ik onthaak deze prachtige bruine forel en meet hem snel op, ook maak ik een foto voordat ik hem weer laat zwemmen.

Eenenvijftig centimeter wilde bruine forel en wat een power. Als hij weer weg zwemt maak ik een vreugde dansje in de rivier. Het is gelukt missie geslaagd. In het basiskamp ontmoet ik Jaco, Hein en Hans die weinig succes hadden op het meer vanwege de harde wind en het troebele water.

Naar huis.

Ik besluit na het vangen van deze prachtige vis mijn hengel aan de kant te zetten en rustig aan alles in te pakken want vanavond om 20.30 worden we opgehaald door Heimir die voor het donker uit de bergen wil zijn. Ik geniet nog even van deze geweldig plek en dit prachtige uitzicht. Als alles dan weer in de tas zit word ik eigenlijk al overvallen door het gevoel van heimwee. Toch komt even voor half negen de auto in het zicht. We stoppen nog even bij de watervallen.

Vijf uur later staan we op de luchthaven waar we nog een beetje slaap pakken voordat we de volgende ochtend terug vliegen. De rugzak is weer gevuld met prachtige ervaringen voor het leven die ik met mijn vrienden heb mogen delen. Vrienden bedankt! Wat zullen we hier nog lang van na genieten.

Heimwee!

Als ik dit schrijf zit de eerste werkweek er alweer op en word ik steeds weer overvallen door de heimwee. Heimwee terug naar de ruimte, de natuur, de vliegenlat, naar IJsland!!!

6 gedachten over “fly-fishing Iceland 2020

  1. Wat een heerlijk verhaal wat je hier verteld, Dit zijn echt gouden momenten voor ons vliegvissers. Dit moeten we koesteren.
    Bedankt vriend.

    1. Hoi Wim, Het was zeker weer een avontuur en wat leuk dat je het gelezen hebt en bedankt voor je compliment. groet Steven

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.