Bij de wandeling naar het bakkertje in de ochtend valt het op dat er een stevig windje staat. We hebben eigenlijk niets op het programma vandaag dus na het ontbijt kruipen we allemaal achter ons digitale boek. Ik verdwijn in een verhaal van twee Nederlanders die in Nieuw-Zeeland in de bergen gaan wonen. Wat een prachtig verhaal waarin alle elementen van de natuur aanbod komen. 

Het element wind verandert zich hier buiten tot stevige rukwinden die tot stormachtig zijn. Het plastic meubilair neemt een nieuwe positie aan op het terras. Een goede keuze om verder in ons boek te kruipen.


In de late middag komen we maar uit ons bedje om wat te eten in het dorpje en nog een duik te nemen in de zee. Dat laatste  was een goed idee zolang je maar in het water was. Op het strand werd je gezandstraald. Na een korte lunch en duik besluiten we maar weer ons onderkomen op te zoeken en weer te verdwalen in ons boek.

Dan horen wij een kort miauw geluid en dan verschijnt onze Griekse huis kat, omgedoopt tot Socrates. Gisteren avond verscheen hij ten tonele en vandaag komt hij weer langs om zijn natte brokjes op te komen smikkelen. Het is een schatje en hij loopt door ons appartement alsof hij er jaren woont.


Tjardo (een vriend van mijn dochter) vroeg zich het volgende af. Is het niet zo dat al die toeristen de zwerfkatten vol stoppen met kattenvoer en dat de restaurant eigenaren ze daarna vet en mollig van de straat weg vangen en verwerken in hun lokale specialiteiten?  Wie zal het zeggen, maar dan ben ik een liefhebber van kat of een mals poesje!


In welk gerechtje zal Socrates het best passen? 

Ik ben het lezen even zat en besluit een stukje over het strand te wandelen. Hier in Griekenland mag de vrouwelijke bil gezien worden. In het vorige hopavontuur van vier jaar geleden heb ik er al eens over geschreven. Maar een vrouwelijke bil blijft een heerlijk stukje vlees om over te schrijven. En schrijven is ook leuk als je ernaar gekeken hebt.


Het broekje mag wegvallen in de bilspleet en de billen mogen gezien worden. Niet alleen om mooi te zijn bij het zonnen maar ook tijdens het te strand tennissen waar ze dansen in de zon. 

Ik moet echt verder lopen voordat ik in mijn gedachten verdwaal. Het fijne van niets hoeven doen is dat de geest ruimte krijgt voor zaken die je anders niet snel ziet. Zo ook de camping aan het eind van de weg, ik kan het niet laten om hier even op te lopen. Tent tegen tent, scheerlijn over scheerlijn oooooh mijn god. Ik vind camperen echt leuk maar dan met wat ruimte om me heen.


Inmiddels als ik terug kom is het tijd voor een warm hapje eten, en dat smaakt zalig. De wind is nog niet gaan liggen maar de zon heeft al wel zin in haar bedje, net als wij!


Een groet uit het Griekse winderige buitenleven!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.