Na twee kerstdagen tussen de muren te zijn gerookt door kerstkookkunsten is het tijd voor een frisse neus in de buitenlucht. Het is al een tijd geleden dat de wandelschoenen wat kilometers hebben gemaakt.

Buiten is het zonnig en het kriebelt om op pad te gaan. Ik vul mijn rugzak met lekkers en handigheden. Ik lijn Chilin aan en sluit de deur achter me, wat een heerlijk weer als de zon me tegemoet schijnt. Vandaag maar eens richting Spaarnwoude wandelen, Chilin mag hier los rennen en dan is hij in zijn element als jachthond. Al snel lopen we door de groene en weidse omgeving en ik geniet. Wat was ik hier aan toe om de ruimte te voelen om me heen.

 

Chil hobbelt steeds een meter of vijf voor me uit op zoek naar nieuwe geuren in de omgeving. En dan vanuit het niets schiet er een ijsvogeltje voor me weg. Normaal vliegt hij in een blauwe straal door tot ik hem niet meer zie. Maar vandaag niet!!!!

Het ijsvogeltje vliegt niet verder maar land een meter of tien verderop op een tak. Ik roep Chil bij me maar ik kan niet te hard roepen want anders vlieg hij weg. Ik heb ook de verkeerde lens op mijn toestel waardoor ik de rugzak moet af doen om de zoom lens uit de diepte van de rugzak te graaien om te wisselen. Ik weet eigenlijk niet of het een mannetjes of vrouwtjes ijsvogel is maar we noemen het hij. Chil wil steeds verder lopen en ik roep hem steeds zachtjes terug. En dan heeft de ijsvogel ons door en spreidt zijn vleugels en kiest het luchtruim. Ik verbijt mijn teleurstelling en baal van binnen. Maar het gevoel wordt snel weer omgetoverd in adrenaline als het ijsvogeltje vijf meter verder weer plaats neemt op een ander tak.

Ik roep Chil en grijp hem bij zijn riem, zo dat scheelt hem terug roepen. In kruip op mijn knieën dichterbij, in mijn linker hand heb ik Chil vast aan zijn halsband en in mijn rechterhand de camera met zoomlens. En dan schiet ik met één hand mijn plaatje en dat is niet gemakkelijk met het gewicht van de zoomlens die het toestel naar beneden wil duwen. Maar het lukt me toch.

Als ik de foto op mijn scherm terug kijk weet ik dat het goed is en ik dans in het rond om mijn blijdschap te vieren. Ik sprak in het verleden mannen die drie keer per week in schuilhutjes liggen verscholen om ijsvogels vast te leggen. Ze steken stokjes in de oever zodat ze hopen dat het vogeltje daar landt. Niets voor mij dat stil zitten, ik ben graag in beweging en dan kan het ook om deze prachtige vogel vast te leggen.

Vol van feestadrenaline door mijn aderen loop ik verder. Ik kan het bijna geen lopen meer noemen omdat ik zweef boven de grond van genot.

Ik ben nog maar net op weg, de rest kan me gestolen worden ik kan eigenlijk wel omkeren en weer naar huis gaan. Nee dat doe ik niet want er is nog veel meer te ervaren in deze omgeving.

Ik ken de omgeving hier aardig goed en ik sla de paden in die me verder brengen richting Amsterdam. De ruimte is hier geweldig, ik loop op een deel van het Noord-Hollands pad. Een wandel pad wat door de boeren landerijen gaat. Als je hier staat dan voel je je nietig.

 

Chilin schiet heen en weer en duikt op de vogeltjes die uit het gras opstijgen. Wat zijn wij hier beide in ons element. De zon begin langzaam aan naar de horizon te zakken. De lucht kleurt geel en het voelt magisch.

 

Dan is het tijd om na vier uur wandelen een pauze in te lassen. Niet omdat mijn lijf het nodig heeft want vandaag gaat alles vanzelf. Toch kom ik aan in Spaarndam waar ik mezelf op een donker pilsje trakteer. Hierna hijs ik mijn rugtas weer om en zet ik de benenwagen weer in gang. Niet voordat ik de Oude Sluis in Spaarndam vastleg in kerstsfeer.

 

Hierna is het nog maar een klein stukje naar huis waar ik de openhaard aansteek en het gezin voorzie van een maaltijd. Chil zoekt zijn slaapplek op en dat doe ik later ook nadat ik dit stukje heb geschreven.

Groet de buitenman!

2 gedachten over “27-12-2016 IJzige verbazing..

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.