Herfst tinten


Het is zaterdag ochtend en na een stevig ontbijt word ik door de zon naar buiten gelokt. Geen plannen voor de dag dus ik trek mijn wandel schoenen aan en begin te lopen. Toestel mee op de rug met een fles water en wat versnaperingen om de verbruikte calorieën aan te vullen. Geen idee wat ik in beeld wil brengen en waar ik naar toe wil. De benen hebben de voorhand want ze willen lopen. Het lopen gaat niet gemakkelijk, steek in mijn heup en een pijntje in mijn knie en zenuw gedoe in de enkel. Lekker negeren en laat de schoonheid van de omgeving het gevoel maar balsemen.

20161022-img_4955

En terwijl ik loop zie ik het thema voor vandaag, herfst tinten. Je kunt er ook niet omheen kijken het prachtige pallet aan kleuren wat op je af komt. Het betoverende jaargetijde, het is alsof Vivaldi  de blaadjes van de bomen af speelt. Als de pijntjes langzaam verdwijnen gaan de benen weer als van ouds. Voor ik het weet loop ik door Spaarndam één van mijn favoriete dorpjes. Om zijn schoonheid maar ook om het gevoel wat ik er bij krijg als ik er ben. Ik moet er altijd even stil staan om het genieten een extra dementie te geven.

20161022-img_4960

De zon lokt de mensen naar de terrasjes maar ik laat me nog niet lokken omdat ik nog wat meters voor de boeg heb. Meters die me weer in contact brengen met schoonheid van alles om ons heen. Schoonheid waar we dagelijks aan voorbij razen met miljoenen tegelijk. Maar je kunt haar ook vinden door te kijken langs al deze gemaakt drukte.

20161022-img_4962In het water weerspiegelt de ziel van het seizoen. Bladeren vallen en drijven verder over het water waarna zij volgezogen van water zinken naar de bodem en daar verteren. De cirkel van het leven waar we zelf een onderdeel van zijn maar het zo vaak te weinig beseffen, de eindigheid is erin verweven maar verlies niet het contact met het heden.

20161022-img_4964Een huis midden in Spaarndam een timmerwerk, vakmanschap. Gewoon maar toch zo bijzonder door de hand van de meester.

 

20161022-img_4965

Voordat ik me in de polder begeef maak ik nog een foto en dan buigt de weg af en ik krijg ik mijn ver gezicht. Geen huizen die het zicht blokken maar ruimte voor zo ver ik kan zien. Op de achtergrond zie ik een dorpje maar de voorgrond is gevuld met groen gras en koeien.

20161022-img_4966De bladeren aan de bomen vertonen zwarte randen waardoor ze eerdaags los gaan laten van hun tak. En daar groeit later weer het nieuwe leven aan maar zover is het nog niet.

Mijn god wat een zweef gelul zeg. Ik zoek een geschikte plek om te kunnen plassen, want ik moet zeiken als een reiger. Dat lucht op zeg en er is niks lekkerder dan piesen in de vrije natuur. Geen gedoe met mikken op een bepaalde plek maar gewoon van links naar rechts of andersom sproeien over de velden. Zelf de koeien die me aan staan te staren zijn onder de indruk van mijn sproei technieken.

20161022-img_4968

En na deze opluchting en nog wat meters sta ik bij het station van Spaarnwoude om de trein terug te nemen, maar door werk aan het spoor rijdt er niets. Nou niets is een groot woord er rijden bussen, de bus naar Haarlem rijdt voor mijn neus weg dus ik neem de 80. Deze stopt ook in Haarlem dus dat is lekker. Ik droom wat weg in mijn telefoon en merk dat ik op de Leidsevaart ben. Shit geen centraal Haarlem maar er achter langs, ik sla op de stopknop en stap uit en loop naar de gedempte oude gracht. Pik onderweg nog een Malbec wijntje op voor thuis.

Pak wat bladeren op en gooi deze in de lucht en druk af, zo probeer je weer wat nieuws.

20161022-img_4969

Met de wijnfles in mijn broekzak en mijn camera tas op mijn rug stap ik in de bus. Voldaan en op weg naar huis om waarschijnlijk achter de pannen te kruipen voor een maaltijd.

De buitenman heeft weer genoten van zijn kilometers

 

Groet Steven vanuit het buitenleven

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.