Ik mag graag een stuk wandelen, deze avond loop ik de stad uit de achter wijken in om een ander gezicht van de stad te vangen.

Al snel als ik het schoon gepoetste centrum verlaat worden de huizen meer huisjes en is verf minder wit.

Ook verandert de laagbouw in gestapelde blokken beton die somber aan doen. Een airco aan de gevel is hier niet meer te vinden. Een open raampje is het enige wat verkoeling geeft. Hierdoor is het gezins leven wel goed hoorbaar. Moeders met snerpende stemmen die hun kinderen corrigeren, althans zo klinkt het. Het gerammel van pannen in de keuken vermengd met geur van voedsel. Ik krijg er trek van.

Als ik weer een straatje in sla zijn vier oude dames bezig om een roestige deur van het winkelpand te sluiten. Ondanks meerdere poging lukt het ze niet. Mijn blik wordt opgevangen en met twee handen in de lucht is het duidelijk dat ze hulp nodig hebben. Ik passeer de zilvergrijze dames en pak de deur met twee handen vast en sla hem met een ferme zwaai dicht. Op het moment dat ik de sleutel omdraai klinkt er een applausje met vreugde kreetjes. Ik overhandig de sleutel en vervolg mijn weg. Achter mij klinkt nog een geroezemoes en gelach.

Ik dacht een seconde aan een leuke selfie met de dames maar ik laat het. Ik heb al een aantal mooie mensen aan mijn camera voorbij laten gaan. Het voelt deze keer niet zo gepast om mensen te portretteren. Ik ben nu even te gast in hun leefomgeving.

Na het verlaten van de hoogbouw beland ik op een verlaten stuk industrie terrein. Het bedrijfsleven bruist hier niet meer maar een gat in de muur vertelt me dat hier mensen wonen. Bij elkaar geraapte materialen functioneren als verblijf. Ik twijfel even maar stap door het gat naar binnen.

Het ruikt er niet echt fijn maar dat heeft waarschijnlijk met de vis resten op de grond te maken. Het groot aantal katten eet hiervan. Ik knik vriendelijk naar een man en sterk vermagerde vrouw. Een gesprek in het Engels aan gaan schat ik in als kansloos. Ze laten me en ik laat hun.

Mijn aandacht wordt getrokken door twee smaragd groene ogen die mijn aan kijken.

Wat een schatje maar o zo schuw. Ik krijg het gevoel dat ze hier niet altijd even gewenst zijn. Voorzichtig kom ik dichterbij om nog een plaatje te schieten.

En dan zie ik een kleine zwarte kitten die er minder goed uitziet. Volledig ontstoken ogen kijken mij aan. Ik zou hem of haar het liefst even pakken om alles schoon te maken. Maar ik mag niet dichtbij komen, alleen op een meter afstand mag ik een foto maken.

Ja dit is de achterkant van een bruisende badplaats de kant die je niet op internet zal terug vinden in reisartikelen.

Groet van de buitenman vanuit een buitenwijk!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.