De buitenman zit binnen……………?

————————————————————————————————————————————————————

 

De mensen die mij wat beter kennen weten dat ik het niet snel koud heb. Wanneer menig persoon een winterjas aantrekt loop ik nog vaak in mijn T-shirt rond. Met de kachel aan draag ik graag nog een korte broek in huis. Als ik alleen thuis ben laat ik de kachel ook wel eens uit. Jaren lang heb ik me bij de zwemles van mijn kinderen zitten verbijten in dat veel te hete aquarium. Ik moet  eerlijk toegeven dat ik heel hard heb gejuicht op de dag dat de er genoeg diploma’s waren en de zwemles over was. Andere ouders keken me aan met een gevoel van herkenning maar durfde niet mee te juichen.

Waarom kiest mijn zoon jaren later voor waterpolo?

Ik heb sowieso niets met overdekte zwembaden die naast de temperatuur ook fungeren als klankkast. Elk geluid wordt er versterkt en vermengd met elkaar. Zoals het gekakel van vrouwen op de huishoudbeurs, dat stel ik me dan zo voor. Zwemmen doe ik dan ook het liefst in natuur water.

Toch doe je als vader je plicht en ga je kijken als je zoon een wedstrijd moet spelen. Zo ook vanavond moest zijn team opdraven. Een groep jongens en meisjes tussen de tien en de dertien jaar die dezelfde passie hebben. Ik vind het helemaal leuk. Nu moet je me niet naar de regels gaan vragen want die ken ik niet zo goed. Ik weet wel dat je de tegenstander niet vijf minuten onderwater mag drukken in een duel en dat ze 4x 4 minuten spelen waarbij je de bal in het goal van je tegenstander moet gooien.

Nee laat mij maar foto’s maken, maar ook dat is hier geen gemakkelijke opdracht. Want dit aquarium wordt verlicht met rijen kunstlicht. Vreselijk licht voor mij om bij te fotograferen. Helemaal als je dan nog bewegende beelden moet vast leggen waardoor er weinig licht naar binnen komt door de lens. Maar het geeft weer een nieuwe uitdaging. Niet op de tribune blijven zitten maar schoenen uit en lekker langs de kant lopen van het zwembad.

Als ik het zwembad binnenloop word ik verwelkomd door een warme deken van vochtige lucht. Ik krijg altijd de associatie met de vlindertuin van de Artis. Ik denk dat de vlinders het hier ook prima doen.  Ook denk ik dat hier de vlinderslag vandaan komt. De zoemer voor het eerste deel van de wedstrijd gaat en ik voel de parels al op mijn voorhoofd komen.

Het liefst spring ik erbij in het water om wat verkoeling te zoeken. Maar dat zit er niet in en ik richt me op de zoeker van mijn toestel. Het spel gaat lekker heen en weer en er gebeurt genoeg. Zo staat het team van mijn zoon al lekker snel voor.

Het is mooi om te zien hoe ze allemaal voor de bal gaan, ondertussen voel ik de druppels over mijn rug naar beneden rollen. Dat had ik vroeger al op het moment dat ik hete soep at. Ik weet dat ik dit genetische materiaal van mijn vader heb en wellicht ook van mijn moeder, zij was een Friezin. Mijn vader begon te glimmen bij het eten van soep en ijsjes kon hij gewoon kauwen. Toch ben ik een liefhebber van de warmte maar niet van zwembad warmte.

Het spel gaat ondertussen verder en het is gelijk spel geworden. Maar ze hadden veel verder achter kunnen staan was het niet door die fantastische keeper die daar op goal staat. Nu weet ik niet of je het staan mag noemen aangezien hij zwemt? Maar ballen eruit halen kan hij wel.

Inmiddels hebben de zweetdruppels van mijn rug mijn bilnaad bereikt, ook de oksels klotsen al heerlijk. De temperatuur in mijn hoofd loopt per wedstrijd deel een paar graden op. Ken je dat gevoel dat je je buurman tegenkomt en hem van achter even flink in zijn zei prikt met je vingers en dan blijkt het een volkomen vreemde te zijn. Dat gevoel dat de plaatsvervangende schaamte de warmte in je schedel van nul tot honderd graden laat stijgen. Nou zo voelt het nu in de derde helft van de wedstrijd.

De gelijke stand wordt weer weg gewerkt en ze nemen een voorsprong op de tegenstander.

Er komt wat meer overzicht in het spel en ze creëren steeds meer kansen, er worden mooie kansen gemist. De tegenstander weet nog te scoren maar ze komen niet verder dan vier tegen twee. De overwinning is voor ons.

Als het eindsignaal gaat verlaat ik in haastige pas het zwembad.  Als ik naar buiten stap verwelkom ik de koele zuurstofrijke lucht en ik adem die met diepe teugen in. Ik gooi mijn jas over mijn stuur van mijn fiets en laat de koele avondlucht langs me stromen. De druppels op mijn lijf verdwijnen. Wat een heerlijk gevoel is dat. Ik hoop dat ze volgend jaar zomer in een buitenbad gaan spelen.

Thuis doe ik mijn T-shirt uit en in mijn hemd kruip ik achter de computer om dit verhaal te schrijven. En wat een respect heb ik voor de waterpoloërs die steeds maar vol vuur voor de bal gaan. Daar moet je een behoorlijke conditie voor hebben. Ik had het er best voor over om verhit te raken. Maar misschien dat ik de volgende keer in mijn zwembroek kom kijken?

Deviskaleman groet u verwarmend!

 

 

 

6 thoughts on “17-12-2016 De buitenman is oververhit!

  1. Fotograferen in je zwembroek, eigenlijk best geen slecht idee.
    Die uitdaging om met dat “fijne” licht foto’s te maken is je meer dan goed gelukt. Geweldige foto’s.

    1. Ik wou dus meer schrijven maar mijn mobiel dacht daar net even anders over…
      Steef… Wat een heerlijk verhaal… Buiten de gemaakte foto’s… Had ik mij jou toch ook heel helder op mijn netvlies…. ???

      Groetjes

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.