Als ik van de week de weersvoorspelling check voel ik de buitenleven dopamine door mijn aderen vloeien. Het weercijfer 9 is goed voor mijn algehele gemoedstoestand. Rugzak ingepakt met het hoognodige, hangmat, water, fleece en fototoestel. Rond de klok van 13.00 laat ik de werkdag achter me. Ik heb mijn vorige route wat aangepast waardoor ik eerder in een groene omgeving loop.

 

Ik loop alleen in een T-shirt en dat is toch wel enige tijd geleden dat de jas thuis aan de kapstok kon blijven hangen. Wat is het heerlijk en met mij trekken meer mensen naar buiten om ieder op hun eigen manier te genieten. Op de fiets, in het gras, hardlopend of wandelend onder de warme zonnedekken.

Hoe dieper ik in de duinen kom hoe minder mensen ik zie, eigenlijk zie ik bijna geen mensen. Dan sta ik stil en sluit ik mijn ogen en hoor ik de natuur. De vogels en de wind schijven de regels van deze symfonie, nooit het zelfde. Boven het struikgewas steken twee prachtige hoorns in de blauwe lucht. Voor mij heeft een kudde Schotse hooglanders ervoor gekozen om eens lekker in de zon te gaan liggen en geef ze eens ongelijk. Voor mij een mooi moment om ook even te gaan zitten en kennis te maken.

Zoals de regels zijn geschreven met gepaste afstand, want imposant dat zijn ze. Berg op en berg af, ik laat de het zandpad achter me. Meer mensen laten zaken achter in de duinen, soms niet gepast omdat het afval is. En soms ook zaken die voor aankleding moeten zorgen. Wapperend in de wind danst een rode geruite sjaal aan de tak van een boom. Expres opgehangen om het vinden gemakkelijker te maken. Welk verhaal zit erachter, is het een doorsnee sjaal uit een groot onpersoonlijk warenhuis of een persoonlijk geschenk? Zeg het maar…….

In de verste verte heb ik roodkapje niet kunnen vinden, laat staan de boze wolf.

In een stuk naalden bos zoek ik twee bomen waartussen ik mijn hangmat kan spannen om even het droomland op te zoeken. Een klein uurtje later word ik wakker door de natuurlijke wekker, de specht. Ik ben een liefhebber van de hangmat en draag hem altijd mee in het buitenleven.

 

Ik loop verder en bij Duin en Kruidberg verlaat ik het duin. Langs de Sauna Ridderode snuif ik de menthollucht op. Achter het prikkeldraad begroet ik een koe die zich even op zijn kop laat krabben. Het zijn van die heerlijk goedzakken en voor de camera zijn ze zo lekker geduldig.

Ik laat mijn blik over de Ruïne van Brederode glijden en besluit hier ook een plaatje van de schieten. Hoeveel beelden zullen hier al van gemaakt zijn? Toch blijft zij de moeite waard.

 

Bij het station van Santpoort-Zuid zit een klein schattig etablissement. Ik ben er al vaak langs gelopen of gefietst maar vandaag besluit ik mijzelf te trakteren op een koud pilsje om mijn wandeling af te sluiten. De zon kan het terrasje niet meer bereiken dus ik besluit om binnen te gaan zitten. Strak gelakte bruine lambrisering en hagelwitte muren zorgen voor een sjiek maar toch welkom sfeertje.

Het is er niet erg druk met klanten maar ik spot één barman, één meisje in de bediening en twee koks. Het meisje van de bediening en de twee koks zitten aan een tafeltje te dobbelen. Op het houten tafeltje is het geluid van de dobbelstenen goed te horen, zo ook het commentaar van het personeel op de mindere worpen. Ach ik probeer me er niet aan te storen maar mijn horeca bloed kan hier niet van wegkijken. Dan volgt er een gesprek tussen het meisje van de bediening en de barman, was de laatste bestelling nu een spa blauw of rood? In de tijd van het overleg had ze al vier keer naar buiten kunnen lopen om het te vragen. Naar buiten is ook maar vier stappen, want het is er niet groot. Ach laat het los, nee niks los ik ben geneigd om op te staan en te laten zien hoe je een gastheer of vrouw kan zijn.

Ik zie lege glazen om me heen terwijl gasten naar de bar komen om hun bestelling te doen. Het meisje van de bediening pakt haar haar vast en vraag de barman om advies of ze het zal knippen of niet, terwijl ze haar kauwgom kauwt.  Kauwgom en bedienen, O.M.G! De volgende gast komt naar binnen om een kop koffie te bestellen en deze geeft nog even de locatie door van zijn zitplaats buiten. Het meisje van de bediening checkt nog even haar telefoon die haar gewaarschuwd heeft door te piepen en te trillen, in het chroom van de koffie machine checkt ze nog even haar make-up. Maar koffie maken ho maar! Na 7 minuten komt de gast weer binnen om zijn koffie opnieuw te bestellen.

Het liefst sta ik op en geeft ik een samenvatting van het afgelopen half uur dat ik hier zit in dit prachtige etablissement in deze prachtige omgeving die zoveel meer verdient dan dit. Maar ik doe het niet en betaal en wandel weg en slik alles weg, hoe moeilijk dat ook gaat!

De zon zakt rustig  naar onder en ik bereik mijn thuishaven. De benen mogen even omhoog voor een welverdiende rust.

Het buitenleven was weer heerlijk vandaag, zo kunnen we weer het binnenbleven overwinnen als het de komende dagen wellicht gaat regen.

De buitenman groet u!

 

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.