Van links naar rechts.: Hein, Steven, Hans, Jaco

Ik zit op het moment van schrijven onder een tarp in Nederland, luisterend naar het tikken van de regen. Voor me brandt een klein vuurtje. Het is een kleine week geleden dat we op Schiphol landden vanuit Stockholm.

Het heeft ook nog even tijd nodig gehad om alles in mijn hoofd te laten landen. Wat een ongelooflijke ervaring mag ik weer in mijn rugzak steken.

Het is zo mooi daar

Het begon ongeveer twee jaar geleden met een idee terwijl we in Noorwegen op een eiland rond een vuur zaten te genieten van een koningsmaal. Een jaar later waren we een trip naar het Zweeds Lapland aan het plannen.

We wilden gedropt worden met een helikopter, overleven, de rivier afdalen met kanon’s en vis vangen met de vlieghengel op een afgelegen plek.

Weer een jaar later op 29-07-2019 staan we op Schiphol, bestemming: Kiruna Zweden. Natuurlijk zijn daar een aantal voorbereidende avonden aan vooraf gegaan waarbij we onder het genot van een glaasje malt whisky de plannen hebben gefinetuned. Ook het proef kamperen was een succes, achter in de tuin bij Jaco en aan de Waal.

We zijn er klaar voor als we onze tas inchecken. Nog even een flesje lekkers halen en dan zitten we al in onze eerste vlucht naar Stockholm. Na een vlotte overstap staan we anderhalf uur later in Kiruna, waar we in de aankomst hal het bordje met Hein erop zien staan. Op de bagage band verschijnen de tassen van Jaco, Hans, Hein en die van mezelf. Dat is al een opluchting want zonder kunnen we echt niks.

Het was wel even puzzelen om onder de 23 kilo te blijven. Ik slaap niet tot nauwelijks op een matje dus mijn hangmat en aanverwanten moesten mee. Voor de rest krijgen we daar een tent.

Gemaakt met mijn mobiel

Oscar is een vriendelijke Zweedse jongeman met blauwe ogen die ons welkom heet in Kiruna. Een bagage kar is niet nodig. Na 60 meter lopen we al tegen de bus aan. Oscar zet ons af bij de super en zet de klok op 30 minuten. Als een gesmeerde machine gewapend met menulijst rollen we door de super. Twintig bacon, 45 eieren, bloem, Jaco roept de benodigdheden om en de rest vliegt door de stelling heen. Zo staan we 25 minuten later buiten met alle proviant.

Na een korte rond tour door het wat triest ogende mijnwerkers stadje komen we aan bij de slijterij voor een paar pilsjes. Nu is alles binnen en rijden we naar de lodge. Hier worden we gewogen inclusief boodschappen, kano’s en tent en we krijgen groen licht voor de helikopter.

Niet veel later staan we onze spullen bij de helikopter in te laden. De SPANNING kriebelt in mijn buik. Ik bied aan om achter te gaan zitten. “Nee, jij filmt dus jij moet voor” is het antwoord. Ik slik de spanning weg en stap voor in waarbij mijn voeten het glas op de bodem raken. Ach, dat kan er ook wel bij. Op de toren bij het drielandenpunt heb ik al last van het open gaas onder mijn voeten dus glas in de lucht valt best wel mee.

De rotorbladen maken vaart en wanneer het geheel van de grond komt ebt alle angst weg en neemt het gevoel van genieten alles over. Wat is dit te gek en wat een prachtig landschap passeert er voor, naast en ja, onder mijn voeten door. Ik zit denk ik alleen maar met mijn mond open te genieten. Ik voel me zo op mijn gemak dat ik de piloot verzoek om een looping te doen. Hier wordt jammer genoeg geen gehoor aan gegeven.

Dan komt de bestemming in beeld en zet de piloot de helikopter keurig neer. We laden alles uit en dan stijgt de helikopter op en als het geluid verdwijnt tussen de bergen komt langzaam het besef.

Wat begon met een idee is nu waarheid geworden. We staan helemaal alleen in het wild. Wat een zalig gevoel. Tussen ons en de mensheid staat een satelliet telefoon. In geval van nood is dat onze hulplijn.

Windstille avond

We geven elkaar een box en zoeken een vlak stukje grond voor de tent. Nee, niks geen kampeer vakjes, puur natuur. Het opzetten van het kamp gaat eigelijk vanzelf. De tent staat, de hangmat hangt en het vuur brand. Na een bordje kip kerri met gegrilde ananas liggen de eerste kunstvliegen al in het water. En de vlagzalm is ook hongerig. Wat een ongelooflijke sterke vis die gemiddeld tussen de 40 en de 45 cm reikt, dat zijn geen Duitse maten. Het wordt niet donker maar toch stoppen we op tijd met vissen zodat we alle gemiste slaap in kunnen halen.

De nacht is knisperend fris en de dag warmt weer snel op door het zonnetje. Die is deze vakantie trouwens onze grote vriend. Iedere dag weer, met gemiddeld 21 graden.

Wakker worden in de armen van moeder natuur is zo fijn. Na eieren met spek verkennen we de omgeving. Er komen mooie vlagzalmen boven water en twee bruine forellen, waar Hein met 60 cm het spits afbijt. Een pracht vis. Na de Mexicaanse wraps genieten we na bij het vuur met een tongstrelende malt. Ik voel de onthaasting in mijn lijf.

Deze ochtend staat in het teken van kamp afbreken en alles in de kano’s inladen op zoek naar nieuw land en water. Het is even spannend of alles in de twee kano’s past maar het lukt uiteindelijk zonder problemen. We peddelen stroom afwaarts en de omgeving is heel indrukwekkend, tussen de bergen in ben je echt een stofje op de kaart. Hein en ik delen een kano en meerdere malen stoppen we met peddelen en absorberen we deze indrukwekkende omgeving. De zon doet enorm zijn best en als we na een aantal uur een geschikte plek vinden gaan we eerst zwemmen. Poedelnaakt maar niet voor lang, brrrrr koud maar verfrissend.

Ons tweede kamp bevindt zich aan een meer waar twee rivieren in uitlopen. Ook deze plek levert vis op. In een stuk van vier meter weet ik zeker vijf vissen te haken. Die avond eten we naast de risotto gebakken vlagzalm.

Jaco met een van de vele prachtige vlagzalmen

In de avond peddelen Hein en ik naar een eiland aan de overkant van het meer. Hier weet ik een snoekje te haken. Bij mijn wandeltocht stuit ik op een aangespoelde tas met hierin outdoor spul en een nog gesloten fles malt whiskey.

We besluiten een nacht te blijven en morgen verder te peddelen naar meer stromend water. Na een heerlijk ontbijt gaan we weer ingeladen op pad. Het wordt een soort routine, ieder heeft zijn eigen taak.

Hans heeft ook een routine om zijn bagage nat te krijgen. Het lukte hem drie keer en dat is best knap. Zijn tas was niet geheel geschikt voor dit avontuur. Gelukkig hadden we het weer mee en was alles na een paar uurtjes weer droog. Ook de electronica.

We maken een prachtige tocht over het water met de zon in het gezicht en de wind in de rug. We vinden een mooie stroomversnelling waar we net voor aan land gaan. We vinden een geschikte plek voor de tent en er zijn bomen genoeg voor de hangmat. Deze plek blijkt de jackpot te zijn. Wat een vis ziet hier, niet normaal. We vangen zowel droog als met de streamer. Hier weet ik mijn eerste bruine forel te haken. Wat zijn ze mooi. Er komen nog meer bruine forellen boven water en oersterke vlagzalmen. Achter het kamp hebben we uitzicht op een berg. De kaart geeft aan dat er een meer op de top is. Jaco, Hein en ik besluiten morgen een poging te wagen om daar de arctic char te gaan vangen.

Steenmarter

De volgende ochtend staan we aan bepakt aan de voet van de berg, best imposant als je omhoog kijkt. Zigzaggend gaan we verder als we de boomgrens voorbij zijn. Het wordt steeds steiler en we pauzeren vaker. Maar na twee uur staan we boven met uitzicht op het meer en de omgeving. Hein stoot me aan en wijst opzij, hier komt op zijn dooie gemak een rendier aan gelopen. Wat een elegante pas heeft dit dier, als hij loopt is het net of hij zweeft. Wij dalen wat onhandig af naar het meer dat iets lager ligt. We zien hier kleinere vlagzalmen als dolfijnen vliegjes uit de lucht vangen. Met een droog vliegje kun je dan ook je lol op maar we komen voor de char. We zoeken dieper water want door het warme weer blijft deze vis tegen de bodem staan en is daardoor lastig te vangen. Sterker nog, het lukt ons niet. Wel vangen Hein en Jaco nog een mooie bruine forel. Om 17.00 besluiten we weer af te dalen. We komen nog een steenmarter tegen. Een klein uurtje later staan we weer beneden, dat ging een stuk beter dan omhoog ook al zeggen de knieën iets anders.

Het bergmeer

We delen ons verhaal met Hans die zijn laatste droge was binnen haalt. Het heeft wel iets huiselijks. Die avond smaken de worst, aardappel, spek en groenteschotel goed na de wandeling van vandaag. Ik sla de avond sessie vissen af en geniet wat bij het vuur.

Iedere avond een heerlijk kampvuur

De volgende ochtend wordt kamp drie weer afgebroken en laten we deze geweldige visplek weer achter ons. We passeren wat stroomversnellingen en het uitzicht op de besneeuwde bergtoppen is fenomenaal, alsof je in een ansichtkaart vaart. We komen op een punt waar de rivier zich splitst om een eiland heen waar hij later weer bij elkaar komt. Genoeg wild water en het ruikt er naar vis. Dat dacht die andere groep vissers ook. Ondanks de andere vissers (wat na zoveel dagen alleen zijn best druk aanvoelt) besluiten we toch te blijven, het is te mooi om voorbij aan te gaan. We bouwen kamp op met een vuurplaats met uitzicht over de rivier. Ik tuig mijn hengel op en kies positie voor de snelstroom. Na tien worpen klapt mijn hengel bijna dubbel en schiet de vliegenlijn door mijn topogen heen. Hierbij schiet er een knoop in mijn vliegenlijn die niet door het kleinste topoog heen past. Ik weet dit te voorkomen door de vis uit de snelstroom te keren, ik kan nu wat lijn opspoelen. Aan de andere kant bonkt een knappe vis, nog geen idee wat het is maar het voelt enorm sterk. Ik hoop misschien nog op een Char maar dan wordt het wateroppervlakte doorbroken door een brede rug van een bruine forel waarmee ik later op de foto sta. Daarna zwemt deze 56 centimeter weer de diepte in. Ik sta te trillen op mijn benen en besluit dit te vieren met een koud pilsje uit de rivier.

Deze plek ligt niet gestapeld met vis maar wat we vangen is groot en dapper. Hans haakt ook een prachtige bruine forel. Bij het kampvuur delen we onze ervaringen onder het genot van een whiskey.

Hans met zijn prachtige bruine forel

Ik word wakker met het gevoel of ik in “tour of duty” beland ben. Laag vliegende helikopters scheren over ons kamp. Later blijkt de andere groep te zijn opgehaald en hebben we de plek weer voor ons zelf. Jaco en ik besluiten stroomafwaarts te vissen. Ook weer een mooi stuk water waar een vis door mijn onderlijn knalt. Het waden is hier wat lastig door de grote glade stenen maar het vissen is heerlijk. Eind van de middag wandelen we terug waar Hein en Hans de poel voor henzelf hadden. Die avond hebben we de bonte avond en maken we de restjes op. We dansen als Sami’s rond het vuur. Morgen is de laatste dag en worden we stroomafwaarts opgepikt door de helikopter.

De volgende ochtend breken we ons laatste kamp af. Het voelt wat jammer, ik had hier met gemak nog langer kunnen blijven. De kano’s zijn sneller gepakt want het meeste is op. Het laatste stuk peddelen doen we extra langzaamaan zo genieten we nog meer. Op de oppik plek aangekomen worden de kano’s weer ontlucht en opgerold. Alles staat klaar. Hans droogt weer wat spulletjes en gaat nog even vissen. Hier verspeelt hij nog een mooie vis. Ik ga achterover liggen in de zon en droom even weg. Dan klinkt daar de helikopter die met indrukwekkend geweld naast ons wordt geland. Als de rotorbladen stil staan pakken we de boel in waarna er weer een indrukwekkende vlucht volgt. Vanuit de lucht spotten we rendieren, onwijs gaaf. Dan staan we weer in bebouwde omgeving. In de lodge frissen we ons op en voelt het vreemd om weer op de wc te poepen. Even later staat de taxi klaar die ons naar een restaurant brengt waar we op een stoel aan tafel eten. Het is allemaal weer een beetje wennen. De volgende dag vliegen we weer naar huis met een geweldige ervaring erbij. Wat was dit genieten met elkaar en van een prachtige natuur en vakantie.

Ophaal punt helikopter

Ps. Tip van Hein, voor je gaat poepen in de buitenlucht je achterwerk met deet (muggenspray) inspuiten.

Oja de muggen vielen voor mij reuze mee, drie bultjes. Hans was iets minder gelukkig, hij smaakte een stuk beter.

Een groet van onder mijn tarp vandaan waar de regen is gestopt en de zon net weer doorkomt. En dan komt er nog een film van al dit moois……….

Groet van de buitenman………

2 thoughts on “15-08-2019 Zweeds Lapland

  1. Het valt niet mee om zo een fantastische belevenis te beschrijven zodat het gevoel ervan ook overkomt.
    Ik moet zeggen dat het je prima is gelukt en mede door je prachtige foto’s heb ik alles weer opnieuw beleefd tijdens het lezen ervan.
    Ik heb al heel wat vliegvistripjes samen met je gemaakt, maar deze was toch echt de tocht der tochten.
    Bedankt voor het heerlijke koken, je humor, je outdoor tricks en je gezelschap.
    Dat we er nog vele zullen maken.

    Hein

  2. Hein bedankt voor het mooie compliment. Ik heb ook enorm genoten van je gezelschap en deze trip smaakt naar meer. We moeten maar snel weer eens de koppen bij elkaar steken.

    Steven

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.