Om 18.45 is er overleg tussen de bestuursleden van vliegvis vereniging de Mug. Deze avond mogen we ter tafel om alle verplichtingen te bespreken.
Er is alleen één probleem er zijn goede vangsten gemeld op het zilte water.

En wat doe je dan als bestuur van een vliegvis vereniging. Dan zeg je de vergadering af en ga je ter plekke de situatie bekijken.
De vergadermap wordt ingeruild voor de vliegenlat en een handje vliegen voor het zoute water.

Als we ter plekken komen zien we al activiteit in het water en dat geeft de visser moet.
Voorzichtig klimmen we over de met algen bedekte stenen en voorzien van vlijmscherpe mosseltjes. Blijven staan is beste wat je kunt doen.
Op de voorgrond blazen de schoorstenen van tata steel hun wolken de lucht in.

Eenmaal in het water staand wordt de lijn van de reel gehaald en op lente gebracht. Als de vlieg het water raakt is het tijd om de lijn binnen te strippen.
Strippen is het binnenhalen van de lijn met snelle korte rukjes. En na de de tweede worp word na een strip de lijn vel uit mijn handen getrokken.
Ik krijg weer grip op de lijn en hef de hengel, hangen!
Aan de andere kant van de lijn wordt driftig weerstand geboden. Mijn vliegenlijn word in een korte run mee genomen. Ik win lijn binnen en de vis laat zich aan het oppervlakte zien. Als haar flank het zonlicht raakt geflecteerd het zilverblauw.
Ik kijk naar de schoonheid van een fint, ook wel de tarpon van het Hollandse water genoemd.

Van rechts wordt het wateroppervlakte doorbroken door gespetter en kolken. Ik gooit voor een school jagende vis uit en bij het terug vissen passeert mijn vlieg die een jong visje voorstelt de school.
Ja en die laten ze niet voorbij zwemmen, boem hengel krom.
Een pracht fint zwemt weer weg na het onthaken.
De zon schijnt en laat haar schitteringen op het watervlak achter.

Als ik weer een prachtige vis haak volgt een vreugde uitlating. Ik heb de gewoonte dat ik hardop benoem wat me overkomt. Kreten van “wat een aanbeet!”, of “mooie vis man!”, die breng ik vaak ten gehoren. Ik kan op zo een moment niet gemakkelijk stil genieten.
Tijdens de volgende vis bemerk ik de grijns die vast staat op mijn gezicht.

Ondertussen zijn ook de andere leden te water en kromme hengels is wat ik ook bij hun zie. Dit zijn van die unieke momenten waarop het los gaat.

Fint, fint en nog eens fint is wat we haken.

Tijdens een korte pauze krijgt de arm even rust en worden de ervaringen gedeeld. De geluiden van de overslag en het uitzicht over zee maakt dit een unieke avond waarop ook nog een paar makrelen worden gehaakt.
En die liggen nu in mijn vriezer te wachten op een warme gril.

Rond middernacht verlos ik mijn hengel materiaal van het vretende zilte water. Ik geniet na van deze prachtige avond.

Als ik de volgende dag mijn mail check zie ik het volgende bericht van een bestuurslid Hein.

Fintvangers,

Het uitstellen van de vergadering was een schot in de roos, wat hadden we weer een topavond.
Maar uitstel is geen afstel dus stel ik voor om volgende week dinsdagavond een volgende poging te doen.

Laat maar even weten of iedereen dan kan.

Gr. Hein

Ps. Mocht dan de snoekbaars, zeebaars of wat dan ook los zijn, stellen we het gewoon weer een weekje uit.

Meer hoef ik niet te zeggen!

Nu moet ik bekennen dat daarna nog een keer zijn gegaan. En weer dikke pret.

Fintastisch!

Deze diashow vereist JavaScript.


Steven

5 gedachten over “12-06-2014 Fintastisch!

    1. Ben je samen met Ralph geweest? Had jij ook zeebaars?
      Bedankt voor je leuke reactie.
      Groet Steven

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.