Vanmorgen toen ik de deur achter me dicht trok lag iedereen nog te slapen. Ik wandelde langs de boulevard en zag hoe alles ontwaakte. Alles wordt weer netjes gemaakt en de inkopen voor een nieuwe dag vinden plaats. Aan het einde van de boulevard pin ik wat contanten en verderop doe ik wat boodschappen. Als ik terug loop met mijn gevulde plastick tasjes wordt mijn aandacht getrokken door een Griekse man. Hij doet mij gelijk denken aan Rutger mijn neef maar dan als een 90 jarige oude man. Ik heb geen foto toestel mee genomen dus ik zet mijn plastick tasjes snel in het appartement en grijp mijn fototoestel.

Ik hoop dat Grutger (Griekse Rutger) nog in de buurt is. Ik kan weer diep adem halen als ik hem weer spot. Ik benader hem en leg uit dat hij veel gelijkenissen heeft heeft met mijn neef, ik vraag of ik van hem een foto mag nemen. Een foto maken is geen probleem, hij vraagt nog of hij anders moet gaan zitten. Ik geef aan dat het niet nodig is en druk af en Grutger is voor eeuwig vastgelegd.

Ik doe u allen tekort als ik alleen de naam van mijn neef noem. Rutger is een dichter, muzikant, rapper en een hele fijne persoonlijkheid die open staat voor alle vibraties die hem positief stemmen. Ik kan me altijd weer verheugen op het moment als ik hem en zijn energie mag ontmoeten.

Ik sla af naar een volgende steeg om te zien wat het me brengt. Ik zie een priester met een volle baard die zijn scooter wil beklimmen. Ik vraag vriendelijk om een foto en ik krijg een oké, als ik mijn camera hef blijkt dit toch anders te zijn. De priester maak wegwerpende gebaren. Ik maak kalmerende gebaren. De taalgrens is hier op zijn scherpst.


Er is veel meer moois te zien en ik zet mijn zintuigen volledig open. Bij de bakker koop ik een frapė en schuifel verder, de temperatuur loopt al aardig op.

Ik zoek een afsnij route terug naar het huisje maar alles loopt steeds dood. Bij de derde aflag beland ik bij een geiten landje. De kleinste van de familie komt al snel aan gelopen. Hij bonkt met zijn hoofd tegen mijn hand zoals hij tegen de uiers van zijn moeder doet, hij heeft honger.

Ik zie dat ze net zijn ontdaan van hun warme vacht. Ook vader komt even polshoogte nemen van mijn aanwezigheid.

Ik loop weer terug naar ons huisje en zie het dansen van een gordijn in de wind.


We schuiven even later aan tafel en na het ontbijt besluiten we naar Chora te lopen. Chora is de hoofdstad van Sérifos en ligt boven aan een heuvel. We vullen onze rugzak met voldoende water en zetten de pas erin.


Het is een afwisseling van traptredes en het oversteken van de weg. Na veertig minuten zijn we aan het begin van de hoofdstad. We belanden wederom in een idyllische omgeving. Smalle witte straatjes met een verschijdenheid aan kleuren wisselen zich af. Ik bemerk weer dat ik met een glimlach op mijn gezicht rond loop. En dat is niet voor niets.


Voor dat we op de top zijn komen we nog langs vele prachtige plekken, net zoals deze.

We genieten van het uitzicht als we de top bereiken.


Als we een klein stukje afdalen vinden we in een steegje een bakkertje en een kleine supermarkt. We vullen onze proviand aan voor de afdaling.

We smikkelen van de koekjes en de gebakjes, op deze hoogte smaakt het nog meer dan hemels. De smaak en de geur van de citroen koekjes overheersen de geur van de lavendelvelden van gisteren. We kiezen niet voor de bus naar beneden maar voor de benen wagen. Ook de afdaling is heerlijk en beneden genieten we van een frisse verkoeling.

Deze wandeling mag weer in de rugzak van ervaringen.

De buitenman groet u.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.