Burlende Herten

 

In oktober maak ik altijd graag een wandeling door de duinen, ik doe dit wel vaker maar nu is het spektakel van de burlende herten te zien en te horen. Het is de bronsttijd waarin de mannetjes hun lokroep laten horen om de vrouwtjes voor zich te winnen. En dat gaat veel verder dan alleen een lokroep.

Ik ken de plek in de Amsterdamse Waterleidingduinen waar de mannetjes zich groeperen om de toegestroomde vrouwtjes te imponeren. Met mij kennen een hoop mensen deze plek maar als ik aankom ben ik verbaasd dat ik de enige ben. Ik ben er eigenlijk wel blij om. Ik ben wel eens weg gegaan omdat er meer mensen dan herten aanwezig waren. Maar vandaag ben ik er alleen, dat klopt niet helemaal want ik ben niet de enige man. Ik loop, kruip, sluip langzaam het gebied binnen en positioneer mezelf op de grond tegen een boom aan. Ik zorg even voor wat onrust en word gelijk gespot.

 

Ik word scherp in de gaten gehouden maar al snel ben ik niet interessant genoeg, de dames hebben toch de voorkeur. Als ik even de tijd neem zie ik al snel dat de oudere heren met het bladgewei het hier voor het zeggen hebben. Jonge mannetjes worden dan ook uit het gebied gejaagd bij hun dames vandaan. Dit door luidkeels te burlen en ze ook achterna te zitten.

Het is fascinerend om hier midden in te zitten en ook wel een beetje spannend waardoor ik af en toe mijn rug check. Maar de mannen passeren gewoon voor me langs om ander heren het gebied uit te jagen en stoer voor de dames te zijn. Ik geniet hier leunend tegen de boom van dit spektakel. Ik leg mijn foto toestel neer zodat ik een bredere blik heb en de groepen nog meer van elkaar kan onderscheiden. Ik zie twee gespierde mannen tegenelkaar op burlen om een knappen hinde voor zich te winnen. Het burlen is niet genoeg om uit te maken wie de echte tarzan is. Binnen een fractie van een seconde rennen ze in volle vaart op elkaar af en het geluid van de in elkaar klappende geweien weergalmd door het bos. Ik grijp mijn camera en schiet zo goed als ik kan een plaatje als het gevecht zicht tussen de bomen afspeelt.

Zo snel als de aanval is zo snel is het weer over en is de winnaar bijna bekend, nog één keer klappen de geweien in elkaar en is de winnaar bekend die er lichtvoetig met zijn trofee vandoor galoppeert.

En wat zijn ze imposant!

 

Tijdens de bronst gieren de hormonen door de lijven van de herten heen, dit gaat ook gepaard met het slaan van het gewei tegen de bomen. Ze laten hier diepe groeven achter in de bomen. Het onderstaande hert was hier ook mee bezig.

Het is mooi om op je gemak dit te kunnen aanschouwen en helemaal alleen. Elke kant die ik op kijk zie ik herten en geen mensen zalig. Het burlende geluid is indrukwekkend en zeker als er weer een hert wat dichterbij komt. Hopelijk ziet hij mij niet als concurrentie, al zie ik er natuurlijk woest aantrekkelijk uit!

 

Gelukkig buigt hij af en kan ik rustig blijven zitten. Van al dat vechten en burlen word je natuurlijk moe en dan mag je best even uitrusten. Ja die vrouwen brengen je hoofd op hol.

Ik kan hier nog wel uren zitten, sterker nog ik zou hier mijn hangmat wel willen opknopen maar de verplichtingen roepen mij en ik verlaat rustig het bos waar ik de dames en de heren achter laat om zich voor elkaar te winnen. Ik zal thuis mijn beste kookkunst maar weer eens laten zien terwijl ik een serenade in de keuken zing om de buurman op afstand te houden zodat ze weer warm tegen mij aankruipt vannacht.

 

De buiten man doet een bulderende groet aan alle lezers en tot in het volgende buitenleven.

 

 

 

2 thoughts on “28-10-2017 Tussen de burlende herten

Geef een reactie