Van het buitenkamp naar Texel……………….

Het is maandagochtend als ik na het ontbijt mijn rugzak om gooi. Ik klik Chil aan de riem en verlaat huize Kroon. Mijn trouwe viervoeter is tijdens zijn vakantie behoorlijk aangekomen. Wat kilometers maken kan geen kwaad, ook niet voor mijn vakantie buikje.

De zon is uitbundig aanwezig en het polderlandschap ademt rust. Hier kan Chil los om te rennen en te scharrelen. Na twee uurtjes lopen komen we bij het buitenkamp aan. Het was bijna vier weken geleden toen ik hier voor het laatst was. De storm (en waarschijnlijk ook wat jeugd) hebben hier behoorlijk huisgehouden. Er gaan wat uurtjes voorbij om de boel weer netjes te krijgen. Ik maak tevens de constructie om mijn nieuwe bosstoel uit te proberen.

Die zit echt als een zonnetje en neemt bijna geen plek in mijn rugzak in, dan wel zonder de boomstammen! Dan maar even achterover voor een schoonheidsslaapje.

Het vuurtje brandt en van de mee gebrachte varkenshaas maak ik kófte spiesjes. Ja de stokjes maak ik natuurlijk zelf uit een stukje jong flexibel hout. Lekker boven de gloeiende kooltjes roosteren en dan smullen. En wat zijn ze tongstrelend lekker.

Tussen de bomen knoop ik mijn hangmat op en kruip er niet veel later in. Naast me ligt mijn harige bruine kruik. Samen zien we de volgende ochtend de wereld wakker worden. We eten beide wat en dan pak ik mijn tas in. Vandaag maar een stuk wandelen naar Spaarnwoude, ik had daar eerder een potentiële overnachtings plek gezien. Bij de supermarkt slaan we wat nieuw proviand in.

Na drie uur in de benen te hebben zitten neem ik even een duik in het zijkanaal C. Het koude water koelt de spieren weer en zo fris als een hoentje kan ik weer verder. Chil bekijkt alles vanaf de kant en drinkt alleen het water, zwemmen is niet zijn hobby.

Een stuk verderop zie ik een man met een verrekijker in de bosjes staan. Zeker een vogelaar ging er door mijn gedachten. Alleen zijn rode jasje past niet echt bij een vogelaar. Toen ik hem passeerde zag ik op de boom een bordje “naaktrecreatie” staan. Fucking vogelaar, echt niet, een vieze gluurder. Ik kan het niet laten en loop terug, ik zie dat hij mij opmerkt en de verrekijker verdwijnt onder zijn jas.

Ik leg de grijze zestig plusser uit dat hij in de winkel een filmpje kan kopen of een boekje om zijn pleziertje te hebben. En ik maak hem duidelijk dat het wel heel zielig is om met je verrekijker naakte onschuldige mensen te staan te begluren! Door de struiken heen zet hij het op een loopje en verderop schiet een fiets uit de bosjes vandaan, weg is hij.

Ik vraag me dan af wat zo een man thuis vertelt aan zijn vrouw. Schatje ik ga even vogeltjes kijken, ja het zeldzame parkietelaartje zeker? Misschien weet zij het gewoon en als hij vijf minuten weg is gaat de deurbel. Dingdong, U had gebeld? Klinkt de diepe warme stem van een goed gebouwde gigolo in een politiepak. Ga jij maar vogels kijken schatje!

Als ik in de buurt kom van mijn potentiële slaapplek zie ik overal zwarte schermen. Shit dat is waar ook, Dutch Valley was hier. Ze zijn nu druk bezig alles af te bouwen. Ik kan wel bij mijn slaapplek komen maar ik vraag me af of ze de hele nacht doorgaan. Ik kook op een snel brandend vuur wat weinig rook geeft om niet gezien te worden en open vuur mag niet in Spaarnwoude. Om negen uur in de avond houden de bouw lieden het voor gezien, het is stil.

Ze voorspellen geen regen dus ik slaap in de hangmat zonder afdak en kan zo de sterren hemel goed zien. De volgende ochtend om half acht beginnen de bouw lieden weer met de afbouw. Ik ben na het ontbijt hier snel weg. Bij de westbroekplas neem ik nog even een duik

Woensdag ochtend om half elf draai ik de sleutel om van ons huis. Ik pak een douche en kleed me aan. Dan krijg ik het idee om naar Texel te gaan. De brandaris met zonsondergang fotograferen, waarom niet? Volgende week moet ik weer aan het werk. Vrouw lief gaat de nachtdienst in, dochterlief moet morgen vroeg op om te werken en zoonlief is op zeilkamp. Ik doe een kop koffie met Claud die wel een tikkeltje jaloers is.

Ik pak een schone onderbroek en mijn fotocamera en niet veel later zit ik in de trein naar Den-Helder. Waar ik de overtocht naar Texel maak. Vroeger voelde dit als een reis van twee uur. Als je nu naar de wc gaat mis je de helft.

Ik huur een fiets en met de wind in de rug fiets ik naar Den-Burg. Ik struin wat over de markt heen en pak een terrasje. Dan struin ik verder naar een slaapplaats want die had ik nog niet. Ik fiets naar De Koog omdat het een wat centrale ligging heeft. Fluitend fiets ik door het polderlandschap en sla af waar het me mooi lijkt.

Met een prachtige omweg kom ik in De Koog aan.
Ik bel her en der aan met de vraag naar een slaapplaats maar geen geluk. Ik vraag om suggesties en word doorverwezen naar hotel het Uilenbos en daar kan ik de laatste één persoonskamer bemachtigen. Dat voelt lekker. Even een korte pauze en dan op naar de vuurtoren. Daar wil ik rond zonsondergang zijn.

De rit erheen is dwars door de duinen die vol staan met paarse heide.

 

 

Het is gewoon een beetje betoverend.

 

Alleen de benen voelen iets minder betoverend. De inspanning van de laatste dagen vertaalt zich in verzuring van de bovenbenen maar het is goed te doen. In de verte zie ik de vuurtoren al boven het duin uitsteken. Een heuvel of twintig later kan ik mijn fiets parkeren. Over een half uur wordt het donker dus ik ben op tijd.

Na mijn foto moment twijfel ik om eerst te gaan eten en dan terug te fietsen of direct terug fietsen en in de Koog wat te gaan eten. Ik kies voor het laatste en kan het niet laten om op de terugweg nog eens achterom te kijken.

Ik loop nog even het strand op om van het weidse te genieten.

Om vijf voor tien kan ik nog net een saté bestellen. Dat is een welverdiende maaltijd. In mijn hotel kamer trakteer ik mijn spieren op een warme douche en kruip mijn bed in.

De volgende ochtend merk ik aan het ontbijt buffet dat het volle bak is. Ik vind het altijd zalig om mensen te kijken. Daar heb je als je alleen bent alle tijd voor. Zo zie ik een keurig gekapte dame een belegd broodje haar laktasje inschuiven. Ze dacht ongezien, maar de buitenman ziet alles. Het is een graaicultuur wat ontstaat als je maar kunt pakken. Aan een ander tafeltje ontbijten moeder en zoon, eigenlijk alleen moeder. Zoon lief verdrinkt in zijn telefoon, de draaikolk van sociale media heeft hem opgeslokt.

Ik pak nog even een sinaasappel want het is toch gratis, haha gewoon voor betaald. Buiten wacht mijn ijzeren paard weer op me. Door een afwisselend landschap van kleuren en structuren fiets ik richting Oudeschild. Maar voordat ik daar aankom sla ik af richting de zelfpluktuin. Ik weet uit ervaring dat de aarbeien hier geweldig smaken.

En ook dit jaar spreek ik dat niet tegen. Dan nog even langs de Jopen brouwerij om het fruitige van de aardbeien te vermengen met het bittere van hop. Een prima keuze.

Dan rest mij nog een bezoek aan Oudeschild. Mijn bibs begint wat conflicten te krijgen met het iets te harde zadel. Maar we bijten gewoon door want ik ruik de gebakken vis al in de haven. En naast de geur smaakt de schol goed.

 

 

 

 

 

Ik wandel nog wat rond en hoor een meisje tegen haar moeder zeggen, “kijk een sliep(sleep)boot.

Daarna zag ik de twee mensen op het dek pas.

Ik check mijn route planner voor het laatste stuk naar de boot. Vijftien minuten geeft hij aan, ik vraag het nog even aan een dorpeling, een half uurtje is zijn antwoord. Mijn klokje geeft 15.25 aan. Dat wordt even door trappen voor de boot van 16.00.

Wat de dorpeling wel wist en mijn routeplanner niet was de stramme tegenwind. Mijn geest gaat het hier winnen van de verzuring. Ik moet ook piesen maar daar is geen tijd voor dat zweet ik wel uit. Ik zie in de verte het silhouet van de boot dus ik zet een tandje bij.

Om 15.56 rij ik mijn fiets de hal van de verhuurder in en zeg bedankt als ik alweer buiten ben om twee minuten later bezweet de boot op te lopen. Yes gehaald, ik trek een droog shirt aan en geniet van de meeuwen.

De bus, trein en eigen fiets brengen me weer thuis.

Dit was buitenleven in zijn hoogste versnelling maar ooooh zo lekker.

Groet van de buitenman!
 

 

 

 

 

 

 

 

 

2 thoughts on “24-08-2017 Van het buitenkamp naar Texel.

  1. lekker om zo je laatste week door te brengen.
    en die gluurder stond daar misschien wel om jou torso te bewonderen 🙂

Geef een reactie