Weer naar huis terug………………………………..

 

Voordat we onze laatste nacht doorbrengen in Griekenland maken we nog even een wandeling in de omgeving van het prachtige huis. We zitten om precies te zijn in de stad Artimes dat weer twintig minuten van de haven bij Rafina ligt. We lopen door straatjes naar beneden waar in elke tuin wel één of meerder honden aanslaan en tegen het hek op springen met de boodschap om niet verder te komen. Langs een drukke weg lopen we naar de boulevard. Er staan hier veel lege, oude en half afgebouwde huizen beklad met graffiti. Het doet allemaal aan als een achtestandswijk. Ook de Grieken die we hier tegen komen lijken allemaal wel iets geestelijks te mankeren. De avond valt in en we lopen maar snel terug naar ons huis. Op het dakterras hebben we een prachtig uitzicht op de verlichte stad waar de zon achter de berg is gekropen. Over de stad heen klinkt het gejank en geblaf van honden die elkaar nog even een goede nacht wensen.

De volgende ochtend gaat om 06.15 mijn wekker en kruip ik zachtjes uit bed, Mees wilde graag blijven liggen. Niet omdat onze vlucht zo vroeg gaat maar om de zon op te zien komen vanaf het dakterras. Ook Claud en Puck schuiven even later aan om samen de zonsopgang te kunnen zien. Heel voorzichtig begint de lucht te kleuren en kruipt de zon achter de berg vandaan.

Een mooi moment waarna we nog even terug onder de wol gaan want onze taxi staat pas om half elf voor de deur. Na een heerlijk ontbijt klinkt daar de toeter van de taxi. Vijtien minuten later staan we bij de douane. Hier wordt de tas van Claud uitgelicht en moet de boel open gemaakt worden.

Voor dat ik verder schrijf moet ik even iets toelichten. Vanuit Friesland kregen we te horen dat de honing met walnoot zalig schijnt te zijn. Dus wij hebben al eerder op een eiland een pot aangeschaft. Deze wilde we opsturen naar nederland aangezien hij niet door de controle zou komen bij de luchthaven. Alleen was het postkantoor die dag gesloten. Later reden we nog met een bus langs een postkantoor maar het opsturen was dus niet gelukt. Dan de gok maar nemen op de luchthaven.

Op de vraag of we vloeibare middelen hadden reageerde we niet, ik vind honing trouwens niet heel erg vloeibaar. Maar zoals ik al eerder schreef moest de tas van Claud open en werd de pot honing samen met de gel van Mees (was meer dan 100 ml) in de prullenbak gegooid. Een geval van jammer! Verder komen we zonder kleerscheuren door de controle heen. Nog even de winkeltjes in duiken om de tijd door te komen. En wat staat daar op de plank? Zo een honderd meter vanaf de prullenbak van de douanë. Een pot honing met walnoten! “No money no honey”, zegt de dame achter de kassa en ze slaat de spijker op zijn kop. Dit wordt wel een heel bijzonder potje honing. Nu nog alleen de reis naar Friesland, ik hoop dat hij daar door de grenspost heen komt op de afsluitdijk?

Dan mogen we door de gate!

In het vliegtuig zoek ik rij zevenentwintig waar onze stoelen zijn. Rij tien, elf, twaalf en veertien? Ik dacht zie ik dat nu goed? Jawel hoor, rij nummer dertien ontbreekt geheel. Ik laat het even weten aan de stewardess voor het geval dat ze het niet door heeft. Zij laat mij weten wat ik al een beetje had verwacht. Het getal dertien brengt ongeluk, als je denkt dat ik wat zit te kletsen, hieronder het bewijs. Ik hoop trouwens niet dat ik straks als dertiende hoog nodig naar de wc moet.

 

Na een iets wat turbulente vlucht zetten we weer voet op Nederlandse bodem. Na drieentwintig dagen zien we voor het eerst weer wolken. De zuidangent brent ons weer naar Haarlem. De rugzak is snel uitgepakt en met een pizza op de bank genieten we nog na van de vakantie.

Als ik die avond mijn bed in stap (boxspring) heb ik het gevoel of ik gedragen wordt door 100.000 watjes, in Griekenland verwerken ze vaker cement in de matrassen denk ik. Ik voel mezelf niet veel later weg dommelen om te dromen van het buitenleven.

Bedankt voor het mee hoppen over de Cyclade en in de toekomst komen er zeker nog meer tripjes om te beleven in het buitenleven met Steven.

Maria, eigenaresse van de supermarkt op Serifos. Waar het eerste potje honing hebben gekocht. Een schatje!

Geef een reactie