Wat was het een prachtig weekend, knisperend fris overgoten met zonneschijn. 

Een strakblauwe lucht lacht mijn toe bij het openen van de gordijnen. De autoruiten zijn met een witte ijslaag bedekt. Vroeger stonden met dit weer de bloemen aan de binnenkant van het raam. Ik schiet in een lekker warm setje en na een goed ontbijt rijden Chil en ik de straat uit. Bij het Noorderbos parkeer ik de auto en vertrekken we het bos in. Ze hebben hier een nieuw wandelpad met grind aangelegd. Je kunt hier een mooie rondwandeling maken. Het is heerlijk om het grind onder je schoenen te horen kraken. Mijn oog scant de omgeving af opzoek naar kleuren en composities voor een geschikt herfstplaatje.

Het is hier echt een prachtig stuk bos met veel gezichten, ik merk dat ik door het intensief kijken al snel in een staat van ontspanning kom. Lekker je hoofd leeg lopen.

Door de bosjes heen zie ik een oude stam vol met paddenstoelen, het blijven toch prachtige wondertjes.

Ook de distel koppen zijn ware kunstwerkjes. Ik raak nooit uitgekeken op deze plant, ook in de bloei zijn ze prachtig. Zacht van kleur maar wel met een prikkelbaar karakter.

 

 

 

 

 

 

Aan de rand van het bos heb je indrukwekkende vergezichten, ook staan er op meerdere plekken bankjes om even te kunnen zitten. Ik kom er maar een aantal wandelaars tegen, voornamelijk met een hond. Ik heb nog een klein half uurtje voordat de zon achter de horizon zal zakken. Ik maak een klein vuurtje in mijn houtstoof en gril een sjasliek en geniet van de ondergaande zon. Een verse kop koffie erbij maak het geheel compleet.

 

De volgende ochtend pik ik om 09.00 Miko op bij de Stayokay. Hij is een vriend van mijn dochter die vanuit Duitsland over is om Haarlem en omstreken te verkennen. Hij is ook een echte buitenman en wilde graag een bezoek brengen aan het buitenkamp. Het is goed koud en daar aangekomen stoken we het vuur hoog op en tover ik een ontbijt op tafel. Het wordt een lopend buffet die in de Stayokay niet zal misstaan. Chil is ook weer mee en die geniet net als wij van het buitenleven. Na het ontbijt zet ik Miko weer af want een tripje naar Zandvoort staat voor hem nog op het programma.

Later die middag besluit ik met de camera op pad te gaan. De pasta voor het avond eten staat al klaar dus ik heb tijd genoeg om de zonsondergang te zien. Ik wandel de polder in en zoek naar een mooi vergezicht en zie de zon rustig naar beneden zakken.

 

Ik verlies na het verdwijnen van de zon het beeld wat ik voor ogen had. Ik stap weer in de auto en rijd de polder rond totdat ik de plek vind waar ik een mooi zicht heb op het veranderen van de kleuren in de lucht. En wat blijft dat gouden uurtje toch een fascinerend moment. Of er iemand een emmer avondrood door de lucht heen gooit.

 

Het is een mooi moment om tevreden naar huis te rijden, ik heb ondertussen wel een beetje trek gekregen. Wat was het een heerlijk buitenleven weekend. Wat mij betreft mag dit weertype verder doorzetten, ik ben er klaar voor.

De buitenman groet u verfrissende ………..

 

 

3 thoughts on “18-12-2018 Een herfstwandeling

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.