Ruim 12 jaar heeft ze het water weten te trotsseren. Maar vandaag is ze op.

1000de kilometers hebben we samen afgelegd. Over bergen en dalen, door kolkende rivieren en rustige plassen. Ze was meer dan een waadpak ze was me maatje. Ik kon op haar vertrouwen, wij hadden een waterdichte relatie.

Ik nam haar voor het eerst mee naar Schotland waar we samen zalmen wisten te haken. In Noorwegen vingen we vlagzalmen in Slovenië marmorata en regenboog forellen.

We struinde samen wat af en ik was ruw met je maar je liet me nooit in de steek. In 2017 in Bosnië vertonen jij je eerste ouderdomsgebreken, in de hiel van van de neopreen sok ontstond een gaatje. Ik heb je nog proberen te plakken maar na enige kwam het water er toch door. Met een natte voet konden wij best samen vissen. Het was nog geen reden om je weg te doen.

Maar het water steeg steeds verder in de binnenkant van mijn pijp en uiteindelijk kwam het tot mijn knie. Toen ik je uit trok teste ik het plekje op de hiel met mijn vinger. Jij was zo zacht geworden dat ik dwars door je heen schoot. Het was echt tijd ik kon niets anders meer doen, we moesten afscheid nemen van elkaar.

In een prullenbak met het uitzicht over de rivier leg ik je neer. Ik Pink een traantje weg. Je hebt voor altijd een speciaal plekje in mijn hart veroverd. En dan scheiden onze wegen aan De Kyll in Mürlenbach. Als ik wegrij kijk ik nog een keer om, je was een uitmuntend waad-pak!

Een treurige buitenleven groet

2 thoughts on “16-09-2018 Afscheid van mijn waad-pak.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.