*Het is inmiddels 16-08-2018 als ik achter mijn pc thuis het laatste stukje schrijf van de vakantie. 

 

 

11-08-18  Zaterdag avond;

Om 18.30 wandelen we weer door wat steegjes opzoek naar een eet plek. We passeren een klein eethuisje waar maar een tafeltje of vier staan. We besluiten hier te gaan eten.

De niet Engels sprekende eigenares legt met handen en voeten de kaart uit. Dan wordt er druk getelefoneerd. Het belletje was met de kok die 5 minuten later binnen loopt. Zijn Engels is iets beter en we bestellen wat lokale gerechten.

In de mini keuken wordt hard gewerkt.

We eten er heerlijk en vragen waar we het beste de Fado kunnen vinden. Met Google translate en Maps komen we een heel eind. Alleen komt het leven daar pas rond 22.00 opgang.

De rest van de familie kiest voor het luieren in het appartement. Ik stap om 22.30 de deur uit. Het is al aardig druk op straat en als ik de juiste wijk in loop wordt het alleen maar drukker.

De straten zijn gevuld met volk en kleine barretjes. Uit de speakers klinkt harde popmuziek, dat is niet de klaagzang waar ik naar opzoek ben. Ondertussen ben ik al zes keer benaderd voor cocaïne of andere verdovende middelen. Ze zijn niet zo volhardend als jahavogetuigen, na een korte no laten ze je gelijk met rust.

Dan worden de deuren van een klein restaurantje geopend gepaard met luid applaus. Hier moet de fado zijn. En jawel maar dit was net het laatste optreden. Ik bestel maar een biertje en vraag de eigenaar naar meer kansen. Na wat tips daal ik twee straten af.

Dan hoor ik een krachtige vrouwenstem uit de ingang klinken. Ik stap naar binnen en neem plaats waar ik twee prachtige liederen beluister. Deze zangeres zong de kippenvel op mijn lijf en dwars door mijn ziel heen.

Ik bedank haar en struin verder. Ik luister nog wat naar een relaxe Portugees bandje en zoek weer verder. Na een volgende tip loop ik een restaurant binnen waar de man bij de deur al een achtdelig pak draagt met glimmende schoenen.

Het voelt een beetje ongemakkelijk in mijn korte broek en teen slippers. Kom op even voorbij het ongemakkelijke en doorlopen. Binnen zitten rijen ouderen aan chick gedekte tafels. Het lijkt wel de elite afdeling van de zonnebloem. De entourage voelt een beetje als een crematorium, dat komt niet alleen door de gemiddelde leeftijd. Het gordijn van het podium is dicht en er klinkt geen muziek. Het zou me niets verbazen dat als het gordijn open gaat er een lijkenkist staat. Ik besluit maar om te keren voordat ik moet handen schudden.

Ik struin nog door wat straatjes maar het is duidelijk dat de jeugd en hun muziek de overhand heeft. Ik stap langs over en door de feestgangers en volg mijn weg terug.

Vlak bij mijn appartement hoor ik funk klanken. Ik besluit nog even binnen te stappen voor een afzakkertje. Het is een gitarist met een heerlijke stem, naast wat bekende nummers speelt hij Portugese nummers. De barman sluit aan bij de zang en twintig minuten later zingen er een aantal gasten mee. Ook ik zing het refrein mee, ik heb geen flauw idee wat maar het klinkt gezellig.

Ik reken af en de barman vraagt waar ik vandaan kom. Na mijn uitleg krijg ik een antwoord in gebrekkig Nederlands. Hij had drie jaar in Breda gewoond. De wereld is klein, terwijl het daar buiten zo groot is.

En uiteindelijk gaat iedereen weer naar huis.

 

Een muzikale buitengroet.

 

 

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.