Vliegvissen in Bosnië

Una, Unac, Sanica, Ribnik, Kruscica.

…………………………………………………………………………………………………………

 

Er zijn een aantal landen waar ik mijn vlieglijn heb nat mogen maken in hun prachtige rivieren maar Bosnië stond daar nog niet bij. Maar als ooit het idee wordt geboren op een vergadering van de vliegvisclub VVG de Mug laat het me niet meer los. Bosnië een land met een enerverende geschiedenis en dan druk ik me nog maar zachtjes uit. Maar ideeën krijgen vorm en de vorm wordt weer gegoten in plannen die vervolgens tot uitvoering komen.

Het is zaterdag 28-04-2018 wanneer mijn koffer in de gang staat gevuld met vliegvisartikelen. Het is de dag dat het daadwerkelijk gaat gebeuren, we gaan naar Bosnië en met we bedoel ik nog elf mede vliegvis gekken. Een nieuw land, nieuwe rivieren, iedereen staat weer op nul. Tuurlijk hebben allemaal even de zoekmachine opgezocht om een beeld van de omgeving en de rivier te krijgen. Dat is de voorpret die we hebben naast de avonden dat we elkaar zien en alle belangrijke zaken doorspreken en ons wat moed in drinken om deze sprong in het diepe te maken.

Niet veel later begroeten we elkaar op Schiphol en schieten we de lucht in. Wat hebben we achteraf een mazzel als we vernemen dat Schiphol de dag erna een enorme stroomstoring heeft. We landen op Zagreb waar we de lange broek verwisselen voor de korte en de huurauto instappen. Het vlakke kritische land verruild zich voor een bergachtige omgeving. Wat zullen we straks aantreffen als we er zijn, maar dat is nog een uurtje of drie rijden. Het landschap schiet onder ons door en de lokale zender speelt vrolijke deuntjes op de trekzak.

Dan buigen we de grindweg op bij ons verblijf Vila Nana in Kulen Vakuf, Asmir de eigenaar komt ons allemaal persoonlijk begroeten en in de tuin worden we getrakteerd op een glaasje Bosnisch vuurwater. Na de verdeling van de kamers en het uitpakken kunnen we aan tafel schuiven voor het avond eten. En dat smaakt goed. Met de mee gebrachte whisky’s sluiten we de avond af om die nacht te dromen over de Una waar we de volgende dag in mogen vissen. Oja ik vergeet bijna te melden dat het een graadje of 28 Celsius is.

Na het ontbijt komt een lokale gids ons eerst wat wegwijs maken over de vliegjes die we kunnen gebruiken. Daarna is het aan ons om de rivier te trotseren. We verdelen de twaalf mannen in tweeën. Zes beginnen stroom opwaarts bij Martin Brod en de andere club bij Kullen Vakuf. Als ik voor mezelf spreek is het even zoeken voordat ik de plek kan vinden waar ik een beetje knap de rivier in kan. In het eerste stuk dat ik met Hein bewandel zien we de rivier alleen maar diep in het dal liggen (foto). Later kan ik dan toch te water en breng ik mijn lijn op lengte in het kobaltblauwe water. Ik weet mijn eerste regenboogje te haken en niet veel later nog een paar bij de brug van Martin Brod. Toen in de Oorlog de Kroaten kwamen om de Bosniërs te bevrijden hebben de Servische soldaten de brug bij martin Brod neer gehaald om de Kroaten te hinderen. Deze actie had niet veel zin aangezien vrijheid snel volgde. De oude brug ligt er nog en de noodbrug heeft nu de functie van de oude overgenomen.

Het geeft een dubbel gevoel dat ik mijn plezier beleef op een punt waar wellicht anderen het leven hebben gelaten. Ik zet mijn gedachte weer even op een rijtje en daal verder stroomafwaarts. Hier kom ik op een stuk waar ik alleen tegen de kant aan kan lopen. Iedere stap naar voren brengt mij in de diepte. Ik hou van deze plekken waar niet iedereen zijn auto neerzet en afdaalt om zijn visje te vangen, het ruikt hier naar vis, echte vis.

In de verte zie ik grote bolders in het water. Daar moet een vis achter liggen. En na een sluiptocht breng ik mijn lijn op lengte en na een kort afzink moment strip ik zachtjes binnen en dan is het boem. Een doffe klap aan de andere kant van mijn lijn, en je weet meteen “dit is een echte vis”. Ik stoei met deze vis totdat ik aan de flank zie dat een regenboog mijn streamer heeft opgegeten. Ik ben alleen en weet met kunst en vliegwerk deze prachtige regenboog te landen van 51 cm. Ik uit mijn blijdschap door het dal met een vreugde kreet. Even een kiekje en weer laten zwemmen.

O mijn god de eerste dag en nu al zo’n prachtige vis. En dat met in je achterhoofd dat je nog zes dagen kan vissen. In de middag lunchen we met alle mannen op de brug bij Kulen Vakuf waarna we wisselen van stek. En daar zit je dan voor gemiddeld 10 euro te eten en te drinken. Je voelt je bijna een stinkende rijke westerse klootzak.

Het avondmaal bij Asmir is weer geweldig en alle ervaringen en stekken worden weer gedeeld. Ook de planning voor de volgende dag wordt besproken, zes man vertrekken morgen naar de Ribnic en Zes naar de Sanica, waaronder ikzelf.

We krijgen van Asmir lunchpakketten mee omdat we wat verder moeten reizen en niet met het avond eten thuis zijn. Wat top geregeld. Na een 1.45 uur rijden komen we aan bij het dorpje Sanica. Bij de benzine pomp melden we ons en even later staat de rivier keeper aan onze zijde om de vergunningen uit te schrijven. Maar daar blijft het niet bij. Hij zet vliegvissers op goede stekken neer en wijst ons op een restaurant voor het avond eten. Wat een gastvrijheid hier, geweldig. Deze rivier is heel anders dan de Una, veel smaller maar wel meer in de natuur. Na even zoeken naar het juist droge vliegje vangen we hier ons visje en meer dan een visje. We beleven een geweldige dag in weer een nieuwe rivier.

In de middag treffen we elkaar weer om de ervaringen te wisselen en het overheerlijke lunchpakketje te nuttigen.

Met een koude pivo uit de rivier is dit een stukje hemel op aarde. We vissen de middag in en we weten allemaal ons visje te haken. Na het avond eten wat begeleid werd door een Bosnische volkszanger was het tijd voor een wandeling naar de bron van de Sanica. Een heerlijke wandeling om het eten even te laten zaken. Bij de bron aangekomen worden we verrast door de schoonheid van de natuur.

Vanuit een grot wordt het water naar buiten geduwd, het water komt van drie meren die hoger gelegen liggen. Het water zakt door de vezels van de bergen en vindt zijn uitweg waar de Sanica begint. Met deze nieuwe ervaringen rijden we huiswaarts waar we horen dat de vangsten op de Ribnic tegen vallen.

Morgen vissen we weer op de Una omdat we om 17.00 uur worden verwacht bij Vila Nana. Asmir zorgt voor een lam aan het spit. En wat is er mooier om de dag van de arbeid te vieren met een dagje vissen en een lam aan het spit.

De Una brengt weer genoeg vis op de kant, ook de Unac wordt bevist en ook daar worden vissen gevangen al moet je er wat meer watervallen voor beklimmen. En ik vergeet weer bijna te vermelden dat het een graad of 28 Celsius is. Als we om 16.30 naar huis rijden ruiken we het eten al.

Ik mag het staartje eten en ik kan je vertellen dat die onwijs lekker is, net als het stokbrood dopen in het bakvet. Wat hebben we zitten smullen.

We ontbijten vroeg want Dick, Hein, Svend en ik vertrekken naar de Kruscica, wederom een aardig stukje sturen. Wederom voorzien van lunchpakketten vertrekken we. We moeten ons in het dorp melden bij het tweede benzinepomp. Maar voordat we er zijn rijden we een prachtige route door het landschap. Wat wel opvalt is het enorme aantal gebouwen wat vervallen is of nog niet is afgebouwd. Maar daarom heen is het wonderschoon.

Bij de tweede benzinepomp stappen we uit maar een man op een scooter wenkt ons om hem te volgen. We stappen weer in en volgen. Hoe geweldig is dat, na twee uur rijden staat er gewoon iemand op je te wachten die je naar de rivier brengt. Een rivier die er op de film zo prachtig uit zag. De route er heen brengt ons over grindpaden en haarspeld bochten naar het dal. Het kan niet anders zijn dat we daar helemaal alleen zijn in het hart van moeder natuur.

We staan dan ook wat vreemd te kijken als er beneden in het dal een auto of vier staan geparkeerd. We worden door een lokale vliegvisser voorzien van tips en Trix. Hij draagt zelf geen waad-pak maar raad het ons aan. Na vijfhonderd meter lopen langs een rivier dat lijkt op een kanaal zien we zeker 8 vliegvisser op een rij staan op de kant die alleen maar rolworpen maken aangezien er achter hun geen werp ruimte is. De lokale vliegvisser zet mij neer tussen de rest en ik voel me niet op mijn gemak. Ik hou niet van een rijtje en niet van plekken met meer mensen. Ook beginnen ze naar elkaar te roepen als er een visje wordt gevangen. Ik voel me echt ongemakkelijk, maar dat gevoel maakt plaats voor euforie als er op een meter onder mijn voeten een bever in kraak heder water voorbij komt zwemmen. Dit is echt te gek……

Ik verlaat mijn plek tussen de locals en wandel stroomopwaarts waar er stroming in het water begint te komen maar nog geen 150 meter verder is de bron. Ik moet even schakelen aangezien ik een vliegvisser ben die meters door de rivier maakt. Vandaag niet dus.

De bron

Ook hier weten we toch allemaal een vis te vangen. We koken hier een buiten maaltijd en Svend vangt in de avond enorm veel vis waaronder de vis die op de kooltjes beland.

Ook hier is het weer smikkelen, maar mocht je hier heen gaan verwacht geen grote stukken snelstromend water. De lokale vliegvissers staan niet op het stromende water aangezien deze vergunning een stuk duurder is dan hun gedeelte van de rivier. Een mooie ervaring maar niet voor herhaling vatbaar.

Deze dag rommelt er wat onweer tussen de bergen en krijgen we ons eerste buitje. Na een kort moment van schuilen tovert zich een prachtige mist laag boven het water. Het is een sprookjesachtig gezicht. Na ons maal verlaten we weer een nieuw ontdekt stuk rivier en rijden we terug naar ons thuis basis.

 

 

De volgende ochtend starten we wat rustiger op en besluiten we na het eten om wat hogerop de Una een plek te vinden. Na een korte rit komen we bij prachtige watervallen terecht en maken we er samen met Dick en Svend maar een toeristisch uitstapje van.

Hierna hijsen we ons weer in het waadpak en trotseren een stuk snelstromend water waardoor we een afgelegen eiland kunnen bevissen. Hein loop nog hoger op naar de punt van het Eiland waar een diepe poel aanwezig is. En dan hoor ik die bekend “Ja” van Hein over het water rollen. Ik parkeer mijn hengel en ren zo behendig ik kan over de rotsen en door de takken heen. Zo’n brul kan maar één ding betekenen, GROTE vis. Als ik aan kom zie ik de hengel van Hein hoepeltje krom staan, de lach op zijn gezicht buigt de ander kant op dan de hengel.

De vis laat zich nog even niet zien en blijft diep staan maar als de flank door het wateroppervlakte breek roepen we JEZUS in koor. Wat een vis!!!!! Nu wordt het nog spannender omdat je hem nu absoluut niet meer wilt verspelen. Hein gooit al zijn kunnen in de strijd en ik mag het schepnet zijn. Twee blote handen staan klaar als Hein de vis naar de kant stuurt, maar dan schiet hij terug de diepte in. De tweede poging is raak, één hand om de staart en de ander onder de buik en hop de kant op. En nu mogen we juichen en dat doen we, ik denk dat ze ons 3 kilometer stroomafwaarts hebben kunnen horen.

Nu is het tijd voor de meetlat en het foto moment. Daar ligt 62 cm regenboog forel waar het haakje op de kant zo uit de bek valt. Wat een vis man en hoe gaaf is dat om hem zo samen te mogen vangen en de samen de pret te beleven. En dan is de foto moment daar waarna de regenboogforel weer fit weg zwemt.

Deze dag kan niet meer stuk en we vieren het succes met een ijskoud pilsje uit de rivier. Die Hein is een blij man!!! En dan mogen we de volgende dag gewoon weer vissen.

Vandaag de ene laatste dag staat de Ribnik op het programma. Deze rivier is al grondig bekeken op YouTube en staat bekent om grote vlagzalmen die niet gemakkelijk zijn te vangen. Wat een groep die hier eerder waren al hadden mee gemaakt. Na twee uurtjes rijden staan we bij de vergunning verkoop die rivier keeper laat even op zich wachten dus we nemen even een kop echte koffie en die smaakt geweldig. We kopen onze vergunning en Jaco die hier de vorige keer ook was gidst ons naar een prachtig stuk water in een bosrijke omgeving. Het zonnetje schijnt weer heerlijk en wat ziet deze rivier er prachtig uit. Rustig kabbelend stroom hij voorbij en al snel spotten vis, veel vis enorm veel vis, bizar veel vis.

Maar zoals bekent laten ze zich niet gemakkelijk vangen, ze komen soms gewoon achter je voeten staan. Ik sta samen met Dick en we proberen beide met de Nimf te vissen, Dick met een French nimf systeem. Maar beide brengen geen vis op de kant. Ik zie hier en daar wat vissen die aan de oppervlakte azen en ik schakel over naar een klein droog vliegje en die wordt bij het landen op het water direct gegrepen, hangen.

We hebben het spelletje door maar ook met de droge vlieg moet je het juiste patroontje vinden en soms werkt die maar twee keer en moet je weer wisselen van vlieg. Toch weten we met de droge vlieg de vlagzalmen te verleiden.

Na een ochtend sessie is het tijd voor de lunch in één van de schuil hutjes langs de rivier. Wat een super faciliteit voor de vliegvisser. We missen alleen Svend nog maar die komt meestal later. Ook deze keer komt hij later door de bocht in het water aangelopen en roep onze kant op. Weer zo’n kreet die grote vis in zich heeft. Met een net vol vis komt hij aan lopen. Ik grijp mijn camera uit de tas en ren zijn kant op. En het net ligt behoorlijk vol met een vlagzalm die vijftig centimeter blijkt te meten.

Wat een prachtige vis, na de lunch krijgen we te maken met een stevige bui en onweer met bliksem. Nog even schuilen maar, de rivier heeft geen last van de hoosbui en blijft kraak helder. Even later krijgen we nog wat regen maar de vangsten blijven aanwezig. Vooral bij de anderen, bij mij is het even minder maar dat neemt niet weg dat ik hier sta te genieten. En dan kan ik weer eens een foto schieten van de volgende vangst van Svend. Het is echt zijn dag want een bruine forel van 42 centimeter landt in zijn visnet.

We sluiten deze dag af met een heerlijk diner aan de Ribnic. Dan weer een stukje terug sturen en met de anderen het succes delen. Ook de andere mannen hadden deze dag prima gevangen. Wij weten het zeker dat we op de Ribnic nog eens gaan terug komen.

Dan is daar de laatste dag, je weet dat hij komt maar het is altijd even slikken. Vandaag staat in het teken van een grote vis vangen op de Una. De lichte hengel wordt ingeruild voor een stevige stok die zware streamers kan wegzetten. Ik start in de poel waar Hein zijn slagschip had gevangen maar ondanks dat ik grote vissen zie staan kan ik ze niet verleiden. We zoeken verder en ik keer na een zoektocht terug naar de plek waar ik mijn eerste grote forel ving.

Ik kruip weer laag langs de kant en zoek het stuk water waar de stroming samen komt. Ik maak drie valse worpen en daarna landt mijn streamer schuin stroomafwaarts, ik mend de lijn zodat de streamer wat kan afzakken en begin te strippen. Een strip, twee strip en boom een knal van een aanbeet aan de andere kant van mijn lijn. En je weet het gelijk deze is groot. Ik geef een brul die van ver wordt beantwoord door Hein. Hij heeft het schepnet dus ik moet de vis nog even in bedwang houden en dat is niet gemakkelijk want hij is beren sterk. Hein is inmiddels ter plaatse en moet alleen de stijlen kan nog af. Als een volleerde berggeit daalt hij af en staat naast me in de rivier met het schepnet bewapend.

En dan glijdt hij in het net wat nog maar net groot genoeg is. De bekende vreugde kreten schalmen door het dal. Het is gelukt, missie geslaagd. En wat een prachtige regenboog, geheel gaaf als een zilveren kogel. Wat een gezonde vis met een hoge rug die 55 centimeter meet.

Ook hier weer de bekende grijns te zien. Hierna beginnen de druppels uit de hemel te vallen en die worden alleen maar dikker. De rivier wordt weer bedekt met een laag mist. Ik leg het stuk rivier vast waar ik twee hele mooie regenbogen heb mogen vangen.

Bij de brug van Kulen Vakuf sluiten we onze visdag en tevens vakantie af. Wat hebben we genoten en wat hebben we het getroffen met het weer en de gastvrijheid van de mensen en onze gastheer Asmir van Vila Nana. En wat een prachtige omgeving en schitterende rivieren. En wat hebben we een top groep vliegvisser en wat ik heb ik weer gelachen. Deze vakantie gaat weer in de boeken als super geslaagd en kan niemand ons afnemen.

Oja nog even terug komen op het weer dat aan het eind van de laatste middag compleet omslaat. Het bliksemt zo hard dat de elektra uitvalt de regen houdt de gehele nacht aan en als we om 02.00 in de nacht naar de luchthaven rijden hoost het nog steeds. Maar wij hebben het perfecte weer gehad en dat is in eerdere vakanties wel eens anders geweest. Laten we het er maar op houden dat we dit verdiend hebben.

een groet van de buitenman…………………

2 thoughts on “12-05-2018 Vliegvissen in Bosnië

  1. het valt niet mee om zo een fantastische belevenis te verwoorden, maar nu ik dit lees en zie, ben ik weer even terug in Bosnie. Geweldig beschreven met weer prachtige platen. TOP.

    1. Dankjewel Hein en het was een geweldig nieuw avonturen. Ben blij dat ik het met je mocht delen. Grote blij.
      Gr Steven

Geef een reactie