Het is donderdag 10-10-2018 als ik de deur uit loop van mijn werk. Wandelschoenen aan en rugzak om. Het plan is om door de duinen naar huis te lopen en onderweg een hangmat op te knopen en een hapje te koken. Ik wandel in mijn korte broek en T-shirt en dat in oktober. Het kan niet op met deze nazomer. De herfst zet al in maar de zomer houdt de bladen aan de boom nog even vast.

Het is lang geleden dat ik door de duinen wandelde het is trouwens te lang geleden dat ik een flinke wandeling heb gemaakt. En dat is te merken aan mijn kuiten, ze zijn stroef en willen nog niet in het ritme komen wat ik in mijn hoofd heb. Dan maar even gas terug en na een uurtje knoop ik mijn hangmat tussen de bomen en vertrek ik naar dromenland. Als ik wakker word heb ik het gevoel dat ik twee uur heb geslapen, het blijkt maar een half uur te zijn. Ik voel me weer fris en geef mijn benen een tweede kans. Ook nu blijken ze nog niet echt mee te willen werken, het maakt niet uit want de zon is heerlijk. De zon staat laag aan de hemel en de schaduwen worden steeds langer.

Het is weer op en top genieten tussen de hertjes die al lekker aan het burlen zijn. Hier in de duinen zijn de vallende eikels een teken van de herfst anders zou het ook gewoon hoog zomer kunnen zijn. Ik bewandel de paden die niet veel andere bewandelen en ik geniet van de rust en mijn hoofd loopt leeg. De repeterende teksten die ik zing zijn weer een teken van ontspanning alleen de spieren in mijn kuiten luisteren niet naar mijn lied.

Hoe langer ik loop hoe lager de zon zakt.

Op mijn gps zie ik aan het vlaggetje waar één van mijn buitenkampen is. Ik besluit daar om mijn maaltje te koken. Ik zoek wat hout bij elkaar en maak een bescheiden vuurtje waar ik op kook.

Uiteindelijk wordt het een stoofpotje met varkenshaas, krieltjes en pepersaus. Onder het koken krijg ik bezoek van een hert(bok) welke mij waarschijnlijk als concurrentie ziet en hij zet zijn keel op om indruk te maken. Na een tweede roep kiest hij toch maar het hazenpad, ik prik mijn vorkje en geniet nog even na van deze korte kennismaking. Het blijft toch heerlijk om dit in je achtertuin te hebben. Als je de burlende herten wilt mee maken moet je nu het bos in trekken, het is een prachtige ervaring. En ik ga deze week zeker nog een keer op bezoek. Als mijn maaltje op is blus ik het vuur en inmiddels is het aarde donker en loop ik op mijn gevoel het bos uit. Gelukkig ken ik deze omgeving goed. Mijn ogen passen zich aan het donker aan en ik spot later ook de herten die ik eerst alleen maar kon horen.

Als ik het bos uit loop kom ik erachter dat de kuiten uiteindelijk met de rest van mijn lijf mee willen doen, het laatste stuk voelt alsof ik over de loopband van Schiphol loop. Zwevend kun je het eigenlijk noemen, het liefst plak ik er nog een aantal kilometers aan vast maar met de warme douch in het vooruitzicht kies ik voor de kortste route naar huis.

Met de tintelende voetjes omhoog op de bank geniet ik nog even na.

Het was een mooie dag, nee het was een hele mooie dag!!!!!!

 

Een groet uit het buitenleven van de buitenman.

 

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.