Zoetwaterkrokodillen bestaan!

 

Het is zondagmiddag 05-11-2017 als mijn vis maat Hein aanbelt. De visspullen worden ingeladen en we duiken de snelweg op naar de afgesproken vis plek waar we Svend en Dick zullen ontmoeten. Het doel van vandaag is met de Bellyboot het water op om grote zoetwater krokodillen te haken. Wel te verstaan machtige snoeken van het grote water.

Ik ga voor de vijfde keer mee het water op en heb de eerste vier sessies mogen genieten van de vissen die door de andere gehaakt werden. En echt het is werkelijk waar dat ik enorm kan genieten van de ander. Ook geniet ik van de omgeving en maak daar ook graag plaatjes van. Natuurlijk hoop je diep van binnen dat jou streamer uit elkaar wordt gerukt door zo’n monster vis en met hopen is niets mis. Hoop zorgt ervoor dat je de volgende keer weer verder gaat.

Zo ook vandaag wordt de boot weer opgepompt en de hengel in orde gemaakt en peddel ik even later over het water. Het weer is prima en soms laat de zon zich zelfs zien. Te veel zon is niet goed een donkere lucht heeft toch mijn voorkeur. De uren gaan voorbij en meters water worden secuur afgevist maar het is taai vandaag. Ook de andere vissers hebben geen succes.

Ik peddel weer eens terug richting de brug om een pijler af te vissen. Ik breng de lijn op lengte en laat alles afzinken als ik de bodem voel lift ik de hengel iets op om de streamer boven de bodem te laten dansen. En dan is het “boem” en ik voel gelijk de weerstand aan de andere kant van de lijn. Ik hef de hengel om de haak nog eens goed te zetten. En dan begint het gevecht.

Een gevecht is het nog niet echt te noemen want de snoek blijft diep onder water en met stugge klappen zwemt hij vooruit. Rustig probeer ik lijn te winnen, maar wat ik heb gewonnen aan lijn wordt direct weer de diepte in gesleurd. Dit voelt als een grote vis maar ik durf nog niet veel te hopen. Ik hoop alleen dat hij blijft zitten. Inmiddels zijn de andere vissers aan komen pedellen. Ze hebben mijn enthousiasme gehoord. Mijn hengel top wordt onder water getrokken en de hengel staat krom tot in het handvat. Langzaam win ik lijn terug en dan zie ik mijn onderlijn. Maar dan moet ik weer buigen en lijn geven. Mijn god wat zijn deze vissen sterk.

Langzaam win ik weer lijn terug en zie ik mijn onderlijn waarna de snoek door het wateroppervlakte heen breekt. En ik kan je vertellen dat dat wel even schrikken is als zo een kop vol tanden die je niet geamuseerd aankijkt. Gelukkig krijg ik assistentie van Dick die de vis pakt, meet, onthaakt en aan mij geeft voor het foto moment.

En daar zit je dan met een snoek van 104 cm in je handen. Sinds het haken van de vis kreeg ik een smile op mijn gezicht en met de vis in de handen wordt deze alleen maar groter. Ik denk dat hij de eerst komende week niet van mijn gezicht af te krijgen is.

Na het officiële foto moment laat ik de snoek na een korte adem pauze weer vrij, hij slaat nog een nog eens met zijn staart op het water om mij in een spetter zee achter te laten. Jongens wat is dit genieten, handen in de lucht en juichen maar. Het virus gaat dieper en dieper. In mijn hoofd zet ik een vinkje op mijn bucket list achter 100 cm snoek. Wat een ervaring rijker.

Met de rode konen op de wangen die gerimpeld zijn van de vast zittende glimlacht val ik later die avond in slaap!

Groet vanuit het buitenleven met steven waar altijd wat valt te beleven, misschien de volgende 1 meter zeven?

 

1 thought on “05-11-2017, 104 cm puur geluk!

  1. schitterende prijs voor de aanhouder. (zo zie je maar dat doorgaan op karakter altijd word beloond,) Chapeau.!!

Geef een reactie