Zee perikelen……

………………………………………………………………………………………………………….

 

Vandaag doen we het even wat rustiger aan. Na een stevig ontbijt kruip ik in mijn hangmat met mijn boek “Wild”. Kort gezegd gaat het over een vrouw die onvoorbereid de P.C.T (Pacific Crest Trail) gaat lopen, een wandel tocht van 1700 kilometer. Een heerlijk boek om in te verdwalen in je hangmat. Het is nog wat bewolkt en een lichte motregen verkoelt me tijdens het lezen. Dit eiland kent 4 jaargetijden op één dag. Ook kan het aan de ene kant regenen terwijl het aan de andere kant stralend blauw is.

Op google vind ik wat informatie over een klein strandje. Ik moet je eerlijk bekennen dat ik helemaal geen strandliefhebber ben. Ik heb het niet zo op dat hutjemutje. Als het vakantie is kan ik me daar best een paar uurtjes overheen zetten, zo ook vandaag. Zoals ik al zei dat ik via de zoekmachine een tip vond van een wat kleiner strandje. De weg ernaartoe was al zeker de moeite waard. In Moinhos parkeren we de auto en zien we een overzichtelijk strandje gelegen tussen imposante rotspartijen. Na het toe-eigenen van een plekje is het tijd voor een duik. We zien ook dat er een strandwacht aanwezig is en dat de groene vlag wappert.

Dit alles blijkt niet voor niets te zijn als we dichterbij komen. Mees en ik trotseren als eerste de zee waar golven van tweeënhalve meter zich op de kust slaan. Ook ik word samen met de golf terug geworpen in de branding die bestaat uit een grindbedding. Na een achterwaartse koprol sta ik op en bekijk de geschaafde ellenboog. Dit is serieuze shit. Mees heeft al snel de controle in de golven en weet zich als een zeehond om te wentelen en weer goed te landen.

 

Dan is het tijd dat de dames ook een duik komen nemen. Een mooi moment voor mij om vanaf de kust wat plaatjes te schieten. Ook zij krijgen te maken met kracht van het water. Het is echt gaaf om in en met de golf mee te surfen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het is echt super gaaf in de golven en ik vergeet eigenlijk dat ik op een strand ben.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Soms lukt het niet om je hoofd boven water te houden maar soms nog net wel.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dan is het tijd om even bij te komen want de branding is hier te vergelijken met de sportschool. En mijn boek roep in mijn achterhoofd, “lees mij”! Met het zonnetje op mijn rug droog ik op onder het lezen. Ik vergeet een beetje dat ik op het strand ben totdat!!!!!!!!

Op twee meter afstand stopt een Portugees gezin bestaande uit moeder, dochter en een te zware zoon. Ik denk nee dat zal toch niet, en juist terwijl ik dat denk ramt ze de parasolvoet in de grond. Ik laat mijn familie weten dat ik dit echt belachelijk vind en dat ik haar ga vragen of ze misschien bij mij op de handdoek wil komen liggen.

 

 

 

 

 

Maar ik word tot bedaren gebracht en probeer weer verder te lezen. Maar dat lukt niet echt, ik heb het gevoel dat ik haar deodorant ruik gezien de afstand. Ze ligt gewoon in mijn aura en daarom heb ik het niet op het strand. In de bossen kom ik zelden iemand tegen en heb ik de ruimte maar hier! In de winter vind ik het strand ook vaak veel mooier.

Als ik wat om me heen kijk lijkt het hier normaal te zijn om bij elkaar op schoot te gaan liggen. Als ik zelf mag selecteren dan heb ik al een paar dames met een goed karakter kunnen spotten. Ik laat de buren maar, gelukkig zijn het geen Duitsers in een kuil denk ik. Ik neem nog maar een duik om de ruimte zelf maar te maken want in zee is het een stuk rustiger. Dan is het tijd om weer huiswaarts te reizen om het zoute water en grind tussen de billen af te spoelen.

 

En strandgroet van de buitenman.

 

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.