Vandaag gaan we eens even een stukje toeren op het Noordelijke deel van het eiland. Dit deel hebben we nog niet ontdekt. In Achada is de eerste stop. In de gids beschreven ze meerdere watervallen in een prachtige groene omgeving. Op de kaart wordt het aangeduid met Park. Ik denk hierbij aan een nationaal park. Maar als we ter plaatsen komen past het woord park beter. De watervallen waren er natuurlijk al veel langer dan het handmatige park en wandelpad wat er omheen is aangelegd. Tuurlijk is het mooi en groen maar het is allemaal te strak, niet ruig. Wij zijn wellicht een beetje verwend door het ruige Noorse landschap.

We starten de bolide en kiezen ervoor om de gangbare wegen links te laten liggen en door de bergen naar de overkant te rijden. Wat een heerlijke route die ons soms stijl omhoog brengt en vol haarspeldbochten zit. De geulen in de weg voor de afwatering worden met volle concentratie genomen. Slippende banden en gaan. Boven op de berg is het tijd voor een korte pauze en een uitzicht momentje.

In de diepte zien we het meer van Furnas liggen en we besluiten er heen te rijden. Daar aan het meer zijn een aantal heet water bronnen waarbij de zwaveldampen uit de grond stijgen. Er wordt onder de grond een plaatselijke dilicatesse bereid die jammer genoeg niet te proeven was.

Hierna stappen we weer in om een hapje te gaan eten in Ribeira Qente. Wederom een mooie route, het enige wat enorm opvalt zijn de hortensia’s langs de weg. Bijna overal zijn ze te vinden, soms rij je gewoon door een hortensia tunnel. Dan krijg je het idee dat je in de droomvlucht zit in de Efteling. Eigenlijk heeft dit eiland wel iets weg van de Efteling.

In het dorpje mijden we een iets te toeristisch eet schuur. We wandelen de achterwijk in waar de locals aan het eten zijn. Plastic stoeltjes en bruine tafeltjes sieren het terras. Ik bestel de sardientjes en die waren van kop tot staart heerlijk.

De buikjes zijn weer rond. Nog even plaatje van de zee schieten.

Dan stappen we weer in. We buigen scherp naar links en de auto duikt diep naar onderen door een schilderachtig dorpje heen. Zachtjes kruipen we vooruit als een slak zonder regen.

Een tegenligger zou nu best lastig zijn. Gelukkig blijft die uit.

De laatste stop is bij de vuurtoren Farol do Arnel. We laten de auto boven aan staan en wandelen de laatste 500 meter te voet. Ik heb het idee dat mijn rug het asfalt raakt als ik afdaal, zo stijl. Beneden is het allemaal niet voor niets geweest.

Een multifunctionele vuurtoren. Mees en ik dalen nog iets af en worden getrakteerd op super uitzicht langs de inmens hoge kustlijn.

De klim omhoog is stevig. Na het verwijderen van de zweetparels laten we de laatste kilometers hortensias achter ons.

Thuis parkeren we ons tour monster op de oprijlaan en is het tijd voor een koude versnapering.

Een buitengroet van de buitenman.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.