De duinen voor mezelf………


Ik heb al enige tijd geleden de gedachte gekregen om te voet de gehele kustlijn met duinen te doorkruisen. De duinen ontplooien zich iets boven Hargeren aan zee. Vanaf hier heb ik al eerder het eerste deel gelopen tot Wijk aan zee. Wel met twee overnachtingen in de hangmat in de duinen.

Het deel tussen IJmuiden en Zandvoort heb ik al vaker bewandeld, dus vandaag start ik in zanvoort en wil ik in twee dagen de pier van Scheveningen aantikken. Zo gezegd zo gedaan dus……..

Als ik vandaag wakker word hoor ik de wind rond het huis jagen. De rolcontainer ligt op de weg en de fiets van mijn dochter waait om als ik net naar buiten kijk. Het is -5 en met de stevige wind erbij zal de gevoelstemperatuur wel wat lager liggen. Ik kleed me dan ook goed aan.

Dit keer laat ik de hangmat thuis en boek ik een kamer in Noordwijk aan zee. Dat is een prettig vooruitzicht. De afstand van de eerste etappe ligt rond de 25/30 kilometer. Door de duinen kun je nooit in een rechte lijn lopen. Op station Zanvoort stap ik om 10.30 uit en na een korte stadswandeling sla ik de duinen in. De wind trekt hier nog een tandje aan dus ik trek mijn nekkraag over mijn neus.

Ik heb het geheel niet koud, de laagjes en het thermo ondergoed werken top. Al snel spot ik een vos aan de overzijde van het water. Als hij mij opmerkt schiet hij de begroeiing in, het blijft een prachtig beest.

Ik heb het gehele duin voor mezelf want vele mensen kruipen vandaag op de bank met de kachel een tikje hoger. Dat geldt niet voor mij, laat de elementen van de natuur maar komen. Ik heb ooit gelezen dat nat en koud weer niet bestaat maar slechte kleding wel. En zo is het want ik loop er warmpjes bij en niet als een Eskimo maar met goed gekozen lagen.

Ik wandel door het deel waar een groot deel van ons drinkwater wordt gezuiverd. Niet al het water kan vrij stromen en heeft zich tot ijs gevormd.

 

De benen voelen goed en de meters verdwijnen achter me. Ik heb mijn GPS om mijn nek en op splitsingen bekijk ik wat er prettig uitziet en hoe ik het snelst van de weg af kom om dieper het duin in te komen. Ik weet dat ik zo niet de ideale lijn loop maar daar gaat het mijn ook niet om. De beleving is veel belangrijker dan de snelheid. Anders had ik ook gewoon de trein kunnen nemen.

Als ik weer wat verder kom zie ik wild sporen, de snelweg van de hertjes noem ik ze vaak. Aan het eind van het spoor ligt een groepje hertjes uit de wind wat te rusten. Met de wind in mijn rug hebben ze me allang door, toch mag ik nog een plaatje maken.

De duinen hebben hier een open karakter en de wind heeft vrij spel, zo nu en dan word ik een stukje naar voren geduwd. In mijn gedachten wandel ik terug naar alle stukken duin die ik al heb doorkruist en wat een verschillende gezichten hebben de duinen. Ik weet nog dat ik in Schoorl verrast was door het witte zand wat tot ver voor mij rijkte. Het was bijna of ik op een Caribisch strand liep. Het mulle zand maakte het toen niet gemakkelijk om vooruit te komen. Vandaag geen slaapuitrusting mee dus minder ballast en de weg onder mij is van schelpenzand en dat loopt gemakkelijk.

Het gekrijs in de lucht zorgt ervoor dat ik even naar boven kijk. De zon is waterig aanwezig maar heeft niet genoeg kracht om zijn kracht af te geven. Het kleine beetje warmte waait weg in de koude wind. Op een beschut plekje maak ik voor mezelf een warme soep en een wrap met een varkenshaasje. Ik moet snel handelen want met de wanten uit worden de vingers al snel gevoelloos. Alles smaakt me goed en met het energiepijl aangevuld zet ik mijn weg weer voort.

Soms  is de weg zo lang dat hij verderop wegduikt, de ander keer slingert hij heen en weer. De meeste stukken zijn vrij vlak en mijn kuiten worden hiermee gespaard. Op het moment dat ik dat denk verandert de harde ondergrond in mul zand en gaat het van bergje op en bergje af.

Even een tandje bijzetten en daar gaan we weer. Inmiddels is het 16.00 en de navigatie geeft aan dat de eerste stop in Noordwijk aan Zee niet ver meer zal zijn. Bij de laatste klim kan ik Noordwijk zien liggen.

Dat is een fijn gevoel als je er bijna bent. In het laatste stuk wat door een prachtig bos loopt kom ik mijn eerste mede wandelaars tegen. Ik maak een praatje en vertel over mijn verbazing dat ik in de eerste 28 kilometer nog geen mensen ben tegen gekomen. Aangekomen in Noordwijk aan Zee valt het me op dat de gebouwen schreeuwerig zijn, veel te veel hoogbouw en wat een lelijke keuze wat de bouw betreft. Niks staat in verband met de natuur eromheen.

Door de straatjes heen vind ik mijn hotel en ik check in. De warme douche is goddelijk. Op bed rust ik even waarna ik in het restaurant smul van het draadjesvlees. Alles smaakt zoveel lekkerder als je het echt hebt verdiend. Het pilsje en de koffie met een likeurtje komen ook wat meer binnen. Om 20.30 gaat mijn lichtje uit en verdwijn ik in droomland.

 

Dag twee…………………………..

 

Ik word om 7.00 wakker voordat de wekker gaat. Ik trakteer mijn spieren in de ochtend nog eens op een warme douche voordat ik aan het ontbijt schuif. Ik ben de eerste die het ontbijt nuttigt. De eieren met spek en verse jus smaken zalig. Tuurlijk maak ik een broodje voor de lunch die ik in een servetje rol en mee smokkel. Dat doen we allemaal omdat we vinden dat we er toch voor betaald hebben, is het niet?

Sleutel inleveren en de benewagen gaat weer op gang. Ik kies om het eerste deel tot Katwijk over het strand te lopen. Dit omdat er geen mooie route achter het duin ligt. De wind heeft zijn sporen in het zand achter gelaten, het zijn kunstwerkjes.

 

In Katwijk aan Zee word ik eindelijk verrast door architecten die de bouw hebben kunnen combineren met de elementen van de natuur. Een wandelweg langs het strand van prachtig hout en ook de strandtenten in opbouw gebruiken natuurlijke producten die verdwijnen in de omgeving. De strandhuisjes strelen mijn ogen.

 

Even later wandel ik weer door het duingebied en vertelt mijn GPS dat ik een prachtige weg achter het duin kan bewandelen. Het bordje geeft aan dat het niet mag maar de alternatieve route geeft veel meer kilometers en die zijn niet gewenst als de benen al wat stram voelen. Dan maar even een gokje wagen. Het gokje is een goede want het is er prachtig en in de kuilen van de duinreep is het gewoon warm. Mutsje even af en zitten om wat te drinken en een appeltje te eten.

Dan verlaat ik het duin en kom ik weer uit op het strand waar de wind vrij spel heeft. Wat is het prachtig als het zand rolt over de grond en zijn eigen weg gaat.

 

Daar sta je dan helemaal alleen te genieten van de schouwspel, het is alsof de zandtovenaar naast je staat.

Overal laat de wind zijn handtekening achter.

Dan zie ik in de verte mijn einddoel van deze trip, de pier van Scheveningen. Het zien van de pier geeft mij een enorme boost. De pijn in de heupen en schenen verdwijnen bij dit uitzicht. Ik ga even achteruit lopen, dat klinkt gek maar dat ontlast veel spieren die je alleen bij vooruit lopen gebruikt.

 

De laatste kilometers is de grijns onder mijn nekkraag niet van mijn gezicht af te krijgen. Het is een toch een bekroning op je prestatie. Een klein uurtje later tik ik de pier van Scheveningen aan en zie ik de mensen in het reuzenrad rondjes draaien. Op de boulevard trakteer ik mezelf op een warme chocolademelk met een scheutje bruine rum.

De tram en de trein beleef ik als ontspanning en in Haarlem kijk ik naar alle mensen die weggekropen zijn in hun jas en het koud hebben. Ach je hebt waarschijnlijk niet de juiste kleding aan of je beweegt wat weinig.

Thuis schiet ik na een warme douche in mijn jogging broek en kruip ik achter de pc om alles nog eens te beleven en op papier te zetten.

Wat was het genieten en soms ook even doorbijten.

Het buitenleven intensief!

Ik groet u allen en tot een volgend buitenleven.

 

6 thoughts on “01-03-2018 van Zandvoort aan Zee naar de pier van Scheveningen

Geef een reactie